Mία Ματιά στη Ζωή δύο Αυτιστικών με
Asperger - Συνομιλία μέσω email

Έχω βάσιμες ενδείξεις και μία διάγνωση ότι είμαι άτομο με σύνδρομο Asperger. Θα
ήθελα πληροφορίες για να βρω έναν ειδικό που θα μπορούσε να διαγνώσει το αληθές.  
Ευχαριστώ

-----------------
Για να μπορέσω να σε βοηθήσω να βρεις έναν κατάλληλο να σου κάνει διάγνωση πες
μου σε τι ηλικία είσαι. Είσαι ενήλικας η έφηβος;  Αν θα ήθελες να μιλήσεις με κάποιον
που έχει και αυτός/αυτή Αsperger και να έχεις κάποιον να σε βοηθησει σε ερωτησεις που
ισως εχεις η οτι αλλο μπορεί να θες να μάθεις, δώσε μας ένα τηλέφωνό σου η αν έχεις
ΜSN η YAHOO MESSENGER και ετσι να έχεις επικοινωνία μαζί μας γίνεται και αυτό.
Είμαστε εδώ για ότι χρειαστείς.  
Έλληνες Asperger

------------------
Είμαι 42 ετών. Σήμερα επισκέφτηκα μία ψυχίατρο, η οποία με διαβεβαίωσε ότι δεν είμαι
Αsperger. Θα ήθελα αν μπορούσες να μου αναφέρεις τα γενικά χαρακτηριστικά ενός
Asperger. Κι εγώ, που τυραννιέμαι με γιατρούς, οι οποίοι με θεωρούν καταθλιπτικό, θα
δω τι μπορώ να κάνω.

------------------
Καταλαβαίνω πολύ καλά τι περνάς διότι τα έχουν περάσει πολλοί άλλοι. Δυστυχώς αν
είναι δύσκολο να διαγνωστούν οι Αsperger έφηβοι, είναι σχεδόν αδύνατο να
διαγνωστούν οι ενήλικες όπως εσύ που έχουν περάσει τα 40 και έχουν μια ζωή κάνει
αγώνα να επιβιώσουν σε μια κοινωνία που τους ανάγκαζε να προσποιούνται για να
επιζήσουν. Ναι, όλα αυτά που περνάμε μας φέρνουν πολλές φορές σε κατάθλιψη αλλα
δεν ειμαστε καταθληπτικοι, ειμαστε πιο πολύ οργισμενοι απο την μη κατανόηση, από
την μη καλή επικοινωνία.

Μου ζητάς να σου αναφέρω τα γενικά χαρακτηριστικά ενός Αsperger αλλά θέλω να σου
πω ότι όλοι οι Αsperger δεν έχουν όλα τα χαρακτηριστικά αλλά μια ποικιλία από αυτά
που αναφέρω εδώ.
- Προβλήματα στην κοινωνική ζωή, λίγες φιλίες και σπάνιες, εκτός αν έχουν σαν κοινό
στοιχείο ένα χόμπι η κάτι άλλο όπως ένα σπορ, την μουσική, κτλ.
- Όταν επικοινωνείς είναι μια επικοινωνία που έχει κάποιο στόχο, την ανταλλαγή
πληροφοριών, και όχι την κοινωνική επαφή η την συναισθηματική επαφή
- Νοιώθεις πως πολλές φορές οι άλλοι δεν σε καταλαβαίνουν και σε κάνουν να βαριέσαι
με την κουβέντα τους, όταν εσύ θες να ξέρεις ορισμένα πράγματα αυτοί σου λένε άσχετες
πληροφορίες
- Πολλές φορές ενώ είσαι ήρεμος και κανείς πολύ υπομονή με τους άλλους ξαφνικά λένε
κάτι η γίνεται κάτι που κάνει το ποτήρι να ξεχειλίσει και τότε θυμώνεις πολύ και ξεσπάς
απότομα, ίσως και βρίζεις, νοιώθεις ότι όλοι είναι ηλίθιοι αν όχι και χειροτέρα
- Όταν κανείς κάτι που σε ενδιαφέρει μπορείς να κλείσεις τον κόσμο έξω από το μυαλό
σου και να συγκεντρωθείς σε αυτό που κανείς, και περάσουν ώρες και να μην καν το
καταλάβεις
- Έχεις κάποιες ρουτίνες στην ζωή σου η κανείς κάποια πράγματα με τον ίδιο τρόπο, η
θες να ειναι όλα στην θέση τους αλλά και αν δεν είναι ξέρεις ακριβώς που είναι το κάθε τι
- Έχεις καλή φωτογραφική μνήμη, και καλή μνήμη γενικά διότι μπορείς και θυμάσαι
λεπτομέρειες που άλλοι δεν έχουν καν παρατηρήσει
- Ίσως έχεις κάποιες αλλεργίες σε φαγητά, η δεν αντέχεις την γεύση τους η την μυρωδιά
τους
- Έχεις πρόβλημα ίσως με το να γράφεις με το χέρι (κακό γραφικό χαρακτήρα), ενώ ο
γραπτός σου λόγος είναι πιο βαθύς και εκφραστικός από τον προφορικό, σου αρέσει
ίσως η ποίηση, και να γραφείς αλλά λογοτεχνικά, σου αρέσουν τα σταυρόλεξα, ίσως οι
ξένες γλώσσες, αλλά όπως και να είναι εκφράζεσαι πιο καλά γράφοντας αυτό που θες να
πεις
- Δεν αντέχεις την πολυκοσμία, τον θόρυβο, ίσως να έχεις και μια υπερευαισθησία στον
θόρυβο και τους ήχους γενικά
- Καμιά φορά σου κολλάει ένα τραγούδι στο μυαλό για μέρες η και για μήνες, σου αρέσει
να βλέπεις ταινίες που ήδη έχεις δει ξανά και ξανά
- Η μουσική έχει την ικανότητα να σε ηρεμεί και να σε βοηθά να χαλαρώσεις, κυρίως
όταν έχεις τα ξεσπάσματα θυμού
- Μπορείς να μιλάς για κάτι που ενδιαφέρει με τις ώρες χωρίς να έχεις πάρει είδηση ότι ο
άλλος έχει βαρεθεί, ή θέλει να αλλάξει θέμα
- Έχεις μεγάλο πρόβλημα να κατανοήσεις συναισθήματα, και τα δικά σου τα οποία
επεξεργάζεσαι πιο πολύ με το μυαλό σου σαν να είναι μια μαθηματική εξίσωση παρά με
άλλο τρόπο, και αυτό σου φέρνει πρόβλημα διότι δεν μπορείς να καταλάβεις πώς
σκέφτονται η άλλοι και δεν ξέρεις αν σε συμπαθούν η όχι.
Μεταξύ μας (Asperger/Αυτιστικός με Αsperger/Αυτιστικό) μπορούμε να βοηθήσουμε ο
ένας τον άλλο και να επιβιώσουμε, διότι μεταξύ μας μπορούμε να επικοινωνούμε χωρίς
τις παρεξηγήσεις που δημιουργούνται όταν επιδιώκουμε να επικοινωνήσουμε με άλλους
μη αυτιστικούς.

Δεν είσαι μονός σου. Αυτό θέλω να σου πω. Κρατά επαφή μαζί μας, διότι ότι νοιώθεις
εσύ και ότι βιώνεις το βιώνουμε και εμείς, έτσι μπορούμε να καταλάβουμε τις εμπειρίες
σου, τι σε εκνευρίζει, τι δυσκολίες περνάς, τι άδικος και ηλίθιος πολλές φορές φαίνεται ο
κόσμος γύρω σου. Επίσης καταλαβαίνουμε τα όνειρα σου, τις εικόνες μέσα στο μυαλό
σου που προσφέρουν λύσεις που οι άλλοι αγνοούν, η και δεν καταλαβαίνουν και δεν
δέχονται.
Όλοι οι αυτιστικοί και οι Αsperger σκεφτόμαστε με τον ίδιο τρόπο. Δεν είσαι ούτε τρελός,
ούτε καταθλιπτικός είσαι απλώς αλλιώτικος από τους άλλους όπως και εμείς.
Υπάρχει μια πολύ καλή (παιδο)ψυχίατρος που μπορώ να σου την συστήσω διότι είναι
άνθρωπος που είναι σωστή και αγωνίζεται για τα δικαιώματα των αυτιστικών και
Αsperger. Αν θες να μιλήσεις με κάποιον ψυχίατρο αυτή είναι η πιο κατάλληλη. Αν όχι,
μπορείς να επικοινωνείς με εμάς όποτε το θες η όποτε χρειάζεσαι συμπαράσταση η
συμβουλές.
Έλληνες Asperger

---------------
Χαίρομαι που επικοινωνούμε και μου δίνεται η δυνατότητα να εκφράσω τις σκέψεις
μου. Καταρχήν τον ψυχίατρο  τον γνώρισα. Αυτός άλλωστε με διέγνωσε ως Asperger.  
Στη δουλειά μου ως καθηγητής συναντώ προβλήματα στην επικοινωνία στο σύλλογο
καθηγητών, στην πολυκοσμία (δεν μπορώ να λειτουργήσω), στις παρέες δεν
καταλαβαίνω τι γίνεται και δυσκολεύομαι να συμμετέχω σε συζητήσεις. Το πρόβλημά
μου είναι μεγάλο γιατί νιώθω ότι δεν μπορώ να συνεχίσω να δουλεύω στην εκπαίδευση
όπου είμαι διορισμένος
Αυτό που συμβαίνει όμως σε μένα είναι ότι κάποιες φορές είμαι ιδιαίτερα ανεβασμένος
και τότε τίποτα δε δείχνει ότι έχω κάποιου είδους πρόβλημα. Στη μέχρι τώρα ζωή μου
επειδή έπαιζα κιθάρα και τραγουδούσα γινόμουν εύκολα αποδεκτός στις παρέες. Έχω
γράψει τραγούδια, που με εκφράζουν και ίσως και άλλους. Πιστεύω ότι έκανα μεγάλο
αγώνα μέχρι τώρα αφού κατάφερα να πάρω μεταπτυχιακό και διδακτορικό και να
εργάζομαι σε Πανεπιστήμιο ως καθηγητής. Τώρα με απασχολεί αν πρέπει να γυρίσω
στην εκπαίδευση ή να προσπαθήσω να πάω στο πανεπιστήμιο πάσει θυσία. Περιμένω
νέα σου.

-----------------
Καταλαβαίνω απόλυτα τα προβλήματά σου διότι από αυτά που ανέφερες έχω και εγώ τα
ιδία προβλήματα. Η επικοινωνία είναι ένα από τα βασικότερα προβλήματα, αλλά
παρόλο που είναι δύσκολη δεν είναι αδύνατη. Αν είσαι διατεθειμένος να το δουλέψεις
ακολουθώντας κάποιες οδηγίες μπορώ να σου πω ότι θα μπορέσεις να κανείς κάποιες
αλλαγές στην ζωή σου που αν όχι μεγάλες θα σε βοηθήσουν να λειτουργείς πιο ήρεμα
χωρίς να υπερφορτίζεσαι διότι αυτό παθαίνουμε, υπερφορτίζεται το μυαλό μας από τα
πολλά ερεθίσματα όταν βρισκόμαστε σε πολύ κόσμο, διότι παρατηρούμε όλα γύρω μας
όλες τις λεπτομέρειες που οι άλλοι δεν παρατηρούν ή επειδή το μυαλό τους δεν τις
καταγραφεί.

Το μυαλό μας λειτουργεί σε υπερδιέγερση, για αυτό κάθε τι γύρω μας καταγράφεται και
επεξεργάζεται μέσα στο μυαλό μας, και απομνημονεύεται, για αυτό όσο πιο πολλά τα
ερεθίσματα γύρω μας τόσο πιο πολλή δουλειά πρέπει να κάνει το μυαλό μας να τα
επεξεργαστεί όλα αυτά. Παράλληλα πολλοί έχουμε υψηλό δείκτη νοημοσύνης που μας
βοηθά να κάνουμε όλες αυτές τις νοητικές επεξεργασίες.

Η δουλειά που θα σου ταίριαζε πρέπει να έχει τα εξής:
- Nα μπορείς να κάνεις έρευνα όσο το δυνατόν δουλεύοντας μόνος σου αν η μόρφωση
που έχεις σου επιτρέπει να κάνεις κάποια τέτοια δουλειά τότε διάλεξε αυτήν
- Σαν Αsperger έχουμε ανάγκη την ρουτίνα και μια κάποιου είδους ‘στρατιωτική
πειθαρχία’, διότι έτσι ξέρουμε τι και πως πρέπει να λειτουργήσουμε, και τι να κάνουμε,
σαν ένα πρόγραμμα.
- Το μόνο πραγματικό εμπόδιο στην ζωή ενός αυτιστικού είναι ο καθημερινός φόβος που
βιώνουμε και που μας παραλύει, μας καθηλώνει, μας σταματάει. Αλλά ο φόβος είναι μια
πύλη, μια πόρτα που αν τολμήσουμε να την ανοίξουμε και προσπεράσουμε το ένστικτό
μας μπορεί να μας οδηγήσει από εκεί και πέρα χωρίς δισταγμό. Δεν λέω πως είναι
εύκολο, ούτε και χωρίς αγώνα αλλά αν έχεις τα κότσια να το τολμήσεις μπορείς να
καταφέρεις πολλά.
Μην το βάζεις κάτω. Έχουμε ένα μυαλό που μπορεί να καταφέρει πολλά αν
κατανικήσουμε τον φόβο που μας κυριεύει κάθε μέρα, και μπούμε στην μάχη με όλες τις
υπέροχες ικανότητές μας διότι όπως είπα και πριν έχουμε πολλές, και ικανότητες, και
ευαισθησίες, και καλλιτεχνικές ικανότητες (εγώ ζωγραφίζω και γραφώ short stories, και
ποτέ και που ποιήματα).

Όσο για την οικογένεια και τα παιδιά σου κατάλαβε τα εξής:
Αν έχεις εσύ Αsperger είναι πολύ πιθανόν να το έχουν και τα παιδιά σου, και ίσως και η
γυναικά σου διότι παρά πολύ συχνά οι Asperger παντρεύονται Αsperger διότι μεταξύ μας
μπορούμε και μιλάμε μια και σκεφτόμαστε με τον ίδιο τρόπο οπότε 'κολλάμε' μεταξύ
μας διότι έχουμε και τα ιδία ενδιαφέροντα και ανθρωπιστικές ιδεολογίες, και τέτοια.
Έτσι είναι πολύ εύκολο να τα βρούμε μεταξύ μας και συχνα άνδρες και γυναίκες
Αsperger ερωτεύονται διότι νοιώθουν ότι έχουν πολλά κοινά στοιχειά μεταξύ τους ως
αντίθεση με την κοινωνια γύρω τους στην οποία νοιώθουν σαν μην ανήκουν.
Αυτό σημαίνει πως πρέπει να κανεις όση προσπάθεια μπορείς να είσαι ενωμένος με την
γυναικά σου και να της μιλάς για όλα όσα σκέφτεσαι .

Σαν Asperger στα λέω όλα έξω από τα δόντια χωρίς σάλτσες και στολίδια. Έτσι τα
σκέφτομαι και έτσι στα λέω και ξερώ πως έτσι και εσύ θα τα καταλάβεις αν στα πω στα
ίσια και χωρίς ψευτο-ευγένειες.
Λοιπόν ο καλύτερός σου σύμμαχος σε αυτήν την ζωή είναι -χωρίς να το ξέρεις ίσως - η
ιδία σου η γυναικά διότι δεν ήταν τυχαίο που την διάλεξες.
Ότι πράγματα σε απασχολούν, ότι σε προβληματίζει, μίλα μαζί της και δώσε της την
ευκαιρία να σε συμβουλέψει διότι σε έχει παρατηρήσει όπως την έχεις παρατηρήσει και
εσύ και σε ξέρει από τα μέσα έξω όπως την ξέρεις και εσύ. Ίσως στην αρχή σου είναι
δύσκολο να ανοιχτείς και να της μιλήσεις αλλά αν κατανικήσεις τον φόβο σου που δεν
είναι παρά ένας φόβος του φόβου, θα δεις τι εννοώ.
Ότι σκέψεις έχεις πάνω σε αυτά που έγραψα εδώ νοιώσε ελεύθερος να μου τις πείς στα
ίσια και χωρίς δισταγμό. Ότι και να πείς δεν θα με πληγώσεις η κάτι τέτοιο. Η ειλικρίνεια
είναι στο αίμα μας, και την αγαπάμε και την αντέχουμε όσο κανεις άλλος!
Έλληνες Asperger

-----------------
Μου αρέσει που βρήκα έναν άνθρωπο να μιλήσω μαζί του. Αυτή τη στιγμή, νομίζω πως
είμαι σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης. Το πρωί ήθελα να χαθώ απ' τον κόσμο. Όπως
κάθε πρωί, δεν έβρισκα λόγο να ζω. Μού ‘ρχεται στο μυαλό μόνο η αυτοκτονία. Το ότι
συνέχισα να ζω οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στο ότι άνοιξα το mail σου. Καταρχήν, στη
γυναίκα μου τα λέω όλα, εδώ και καιρό.
Εγώ μεγάλωσα ορφανός, με τη μάνα μου και την αδερφή μου, με την οποία δεν έχουμε
κοινά σημεία. Μία πολύ μουντή παιδική ζωή, χωρίς χαρές, αλλά μόνο με μια αίσθηση ότι
πρέπει να είμαι κοινωνικά προσαρμοσμένος. Αυτά που θυμάμαι ως Asperger είναι ότι
κάποια στιγμή τα παιδιά με φώναζαν πέπε και παπάρα, μετά ότι είχα δυσκολίες να δεθώ
συναισθηματικά, αλλά κυρίως ότι δεν τα πολυκατάφερνα στα παιχνίδια. Στα 17 στο
σχολείο είχα μία κρίση άγχους, ενώ στα 18 πήγα σε ψυχαναλυτή. Ακολουθεί η φοιτητική
ζωή, όπου εκτός απ' το ότι γνώρισα τη γυναίκα μου μέσω κιθάρας που έπαιζα, ήταν
μάλλον περίεργη και μοναχική, αφού δεν εντασσόμουνα εύκολα σε παρέες. Δεν έκανα
παρέες. Η γυναίκα μου είναι ένα άτομο με πολύ δύναμη, και ότι έκανα μέχρι τώρα το
οφείλω σε αυτήν. Αυτό κρατάει από τα φοιτητικά μου χρόνια, όπου είχα από τότε τις
κρίσεις μου.

Οι απορίες μου είναι:
Αυτή τη στιγμή δεν μπορώ να κάνω τίποτα εκτός απ' το να σκέφτομαι την κατάστασή
μου και το χάλι της ζωής μου. Μήπως αυτό που έχω είναι τεμπελιά, καθώς δεν έμαθα να
δουλεύω και πολύ; Δεν θέλω να πηγαίνω να γυμναστώ, ενώ γνωρίζω ότι θα μου κάνει
καλό. Μου μίλησες για έρευνα. Ασχολούμουν με ένα θέμα που είναι πολύ πρωτοποριακό
για τα Ελληνικά δεδομένα, αλλά δύσκολα εφαρμόζεται στην πράξη. Το να αρχίσω να
ασχολούμαι μ' αυτό μου φαίνεται αβάσταχτο. Το κύριο χόμπι μου είναι οι μεταφράσεις.
Επειδή δεν διαβάζω εύκολα αγγλικό κείμενο, ούτε κι ελληνικό, προτιμώ να μεταφράζω
και έτσι να καταλαβαίνω. Το πρόβλημά μου είναι ότι δεν αισθάνομαι ιδιαίτερα έξυπνος
και εύστροφος. Δυσκολεύομαι επίσης στο να διαλέξω ανάμεσα σε δύο πράγματα.
Προτιμώ να μου λεν τι θα κάνω. Αυτό βέβαια δεν ταιριάζει σε έναν Καθηγητή, όπως
θέλει το επάγγελμά μου. Η μεγαλύτερη δυσκολία είναι να κάνω πρόγραμμα, αλλά
ακόμα και όταν αποφασίσω τι θα κάνω, ποτέ δεν βάζω σε εφαρμογή αυτό που
αποφάσισα.

Σε σχέση με αυτά που μου είπες. Tον τελευταίο καιρό μου λείπει οι αυθορμητισμός και η
παρορμητικότητα, το αντίθετο μάλλον, είμαι σε μια αδράνεια. Όσον αφορά τη δουλειά,
φοβάμαι να έρθω σε επαφή με μαθητές, όπως και με φοιτητές στο πανεπιστήμιο που
συνεχίζω να δουλεύω, ιδιαίτερα όταν δεν μπορώ να προγραμματίσω αλλά και να
εφαρμόσω ένα πλάνο δουλειάς. Στην παρούσα φάση νομίζω πως έχω κατάθλιψη, και γι'
αυτό θα συνεχίσω τη θεραπεία, αλλά μετά τι θα γίνει, αν υπάρχει μετά, καθώς δεν ξέρω
τι θα κάνω. Κοιμάμαι με κάτι φυτικά χάπια από βαλεριάνα.
Έχω την αίσθηση της πίεσης του χρόνου, ενώ έχω χρόνο, αλλά μάλλον φοβάμαι τη
δέσμευση με τον κόπο που συνεπάγεται η εργασία προς κάτι. Μετά, κι αυτό είναι
σίγουρο, δεν έχω μάθει να κάνω και τίποτα. Όπως λένε δεν πιάνει το χέρι μου, και γι'
αυτό αποφεύγω τις δουλειές. Περιορίζομαι μόνο στα ψώνια για το σπίτι. Όλα τα άλλα τα
κάνει η γυναίκα μου.

Θέλω επίσης να σε ρωτήσω πώς εξηγούνται οι περίοδοι που είμαι ανεβασμένος. Τότε δεν
με απασχολεί τίποτα και είμαι πολύ ενεργητικός. Τότε δυστυχώς παίρνω και μεγάλες
αποφάσεις π.χ., να δουλέψω και στο πανεπιστήμιο, τις οποίες δυσκολεύομαι να
πραγματοποιήσω στη συνέχεια. Ειλικρινά αυτό είναι αδιέξοδο. Για την ώρα αυτά ...
αρκετά σε κούρασα. Προσπάθησε να μου απαντήσεις σε ότι μπορείς, και ιδιαίτερα αν
αυτά συνιστούν Asperger ή είμαι τελείως ανώμαλος!
Ευχές για καλή χρονιά

--------------------
Kαι εγώ χαίρομαι που το email μου σε κράτησε στην ζωή διότι όλα μα όλα που ανέφερες
θα μπορούσαν με ελάχιστες μικρές αλλαγές να περιγράψουν την ζωή μου και πολλών
άλλων που γνωρίζω με Asperger, δεν είσαι ούτε τέρας ούτε τίποτα χειρότερο. Είσαι ένας
άνθρωπος με αυτισμό που ζει σε μια κοινωνία μη αυτιστική και υποφέρει τον τρόπο
ζώνης που μας έχει υποβληθεί και ο οποίος τρόπος  δεν ταιριάζει στον τρόπο που
λειτουργεί το μυαλό μας, και το σώμα μας και αυτό μας κάνει να υποφέρουμε.

Αναγνωρίζω πολύ καλά αυτές τις τάσεις αυτοκτονίας και δεν με εκπλήσσουν καθόλου
διότι και αυτές είναι μέσα στο πρόγραμμα του αυτισμού, αυτά τα τεραστία πάνω και
κάτω όταν είναι επάνω είναι σαν να πετάμε σαν να έχουμε φτερά σαν να μην υπάρχουν
ούτε όρια ούτε εμπόδια ούτε τίποτα υλικό αλλά όλα είναι φτιαγμένα από αγνή ενεργεία
και όλα είναι δυνατόν να δημιουργηθούν, και τα βλέπουμε ήδη φτιαγμένα σε εικόνες
μέσα στο μυαλό μας, και μετά έρχεται η οδυνηρή προσγείωση, που μας ρίχνει στην γη
και μας φέρνει αντιμέτωπους με την δυναμη της βαρύτητας, της υλικής ύπαρξης, που
όλα είναι άφταστα και κρυφά, που ο δρόμος για την υλοποίηση είναι μακρύς και άβατος
και η πραγματικότητα είναι σαν μια πέτρα που μας πλακώνει...

Πολλοί έχουν πει πως νιώθουν σαν να ήταν άγγελοι σε άλλη ζωή και τώρα είναι
καταδικασμένοι να ζούν με ένα σώμα που είναι σαν ρούχο που δεν εφαρμόζει, που ενώ
είχαμε συνηθίσει να πετάμε τώρα πρέπει να περπατάμε, που εκεί με την δύναμη του νου
μας πλάθαμε ότι θέλαμε τώρα για πετύχουμε και το μηδαμινό πρέπει να κάνουμε
τεράστιο αγώνα...
Πολλές μέρες και εγώ σκέφτομαι πως η ψυχή μου είναι φυλακισμένη σε αυτήν την Γή σε
αυτό το σώμα σε αυτήν την παράξενη κοινωνία που τρώγει ο ένας τον άλλο, και ο
θάνατος είναι η μονή έξοδος από αυτό το μαρτύριο της ύπαρξής μου. Αν ήξερες πόσες
φορές έχω φτάσει στο σημείο να ουρλιάζω και να λέω ‘άσε με να πεθάνω από να με
τυραννάς έτσι’ απευθυνόμενη σε έναν Θεό που συνεχώς έχω έναν πολύ άγριο διάλογο
μαζί του/της...
Καταλαβαινω απόλυτα τι περνάς αλλά πρέπει να βρεις μέσα σου το κέντρο της δύναμης
σου διότι υπάρχει αλλά συμβαίνουν τόσα πολλά στην ζωή μας που μας αποκρίνουν από
το σημείο αυτό, το σημείο εκκίνησής μας, το σημείο προέλευσης και σύνδεσής μας με το
συμπάν, τη φύση, τα ζώα. Tο σύμπαν το νοιώθουμε το καταλαβαίνουμε πιο καλά από
τους ανθρώπους που μας είναι μυστήριο, αλλά μην αφήνεσαι στην βολή σου, στα
βολικά, σε αυτό που λες ‘τεμπελιά’ διότι αυτό είναι και ο πιο κακός μας εχθρός,
αποζητάμε την ευχαρίστηση, την αυτοϊκανοποιήση όχι σεξουαλική αλλά γενικά την
βολή μας, την ευκολία που μπορεί να φανεί σαν απραξια, είναι και αυτό ένα από τα
προβλήματα του αυτισμού, η απραξία, και αν βολευτούμε σε αυτήν την απραξία τότε
μας ρουφάει μέσα και χρειάζεται πολύ αγώνας να ξαναβγούμε, το παθαίνω και εγώ αυτό.

Γι’ αυτό κάνω λίστες, κάνω πρόγραμμα τι θα κάνω κάθε μέρα γιατί αν δεν το κάνω αυτό
τότε χάνω τις ώρες χάνω τις μέρες, καθηλώνομε σε κάτι που κάνω και με ευχαριστεί και
δεν το κουνάω από εκεί είτε είναι μπροστά στην τηλεόραση η το κομπιούτερ, η
ξαπλωμένη στο κρεβάτι να ονειροπολώ και ξαφνικά έχουν περάσει 3-4 ώρες και δεν το
έχω καταλάβει... χανόμαστε εύκολα μέσα στις εικόνες και την ονειροπόληση του μυαλού
μας, για αυτό το λένε αυτισμό, η παρέα μας με τον εαυτό μας και τις σκέψεις μας, τις
εικόνες που πλάθουμε μέσα στο μυαλό μας, σαν ονειροπολήσεις μας ευχαριστούν μας
ικανοποιούν και αν αφήνουμε σε αυτά χάνουμε την επαφή μας με την πραγματικότητα,
τον κόσμο γύρω μας, τον εξωτερικό κόσμο, τη ζωη.

Εγώ σπρώχνω τον εαυτό μου να πηγαίνω στο γυμναστήριο να κάνω ότι μου πουν για 2
ώρες 3 φορές την βδομάδα τώρα διότι αν δεν το κάνω μπορώ να είμαι κλεισμένη στο
σπίτι μέρες, βδομάδες, χωρίς να βαρεθώ η να χρειάζομαι να βγω έξω. Πάντα έχω τι να
κάνω που με ευχαριστεί, πλέκω, ζωγραφίζω, το κομπιούτερ, η τηλεόραση, περνάνε οι
μέρες, κυλάει η ζωή και εγώ δεν πάω πουθενά... τον ξερώ αυτόν τον κίνδυνο είναι η πιο
κακή παγίδα για εμάς, διότι αν κάποιος δεν μας παρακινήσει δεν μας βγάλει από αυτήν
την απραξία μένουμε εκεί πελάζουμε. Αλλά ποιος θα μας βγάλει αν όχι ο ίδιος μας ο
εαυτός;
Σαν να είμαστε διχασμένοι στα δύο, πολλές φορές καυγαδίζω με τον εαυτό μου. Έλα
σήκω να πας να κανεις το πρόγραμμα που έφτιαξες. Μετά, σε λίγο, να τελειώσω αυτό.
Όχι τώρα σε λίγο θα πεις το ίδιο και δεν θα πας πάλι σαν και χθες, και πάει λέγοντας  
αυτή η συνομιλία και μένω εκεί στην συνομιλία μέσα στο μυαλό μου και τελικά δεν κάνω
αυτό που έχω προγραμματίσει και η επόμενη μέρα πάει το ίδιο και μετά με πιάνει άγχος
διότι πέρασαν πολλές μέρες και έχω μείνει σε απραξία και ενώ θέλω να κάνω αυτά που
έχω προγραμματίσει είναι σαν το μυαλό μου να είναι σε όνειρο και δεν μπορεί να με
κάνει (να κάνει το σώμα μου) να υπακούσει και να το κάνω αυτά που είναι στο
πρόγραμμα, ένας αγώνας... ανυπόφορος, πολλές φορές μια κόλαση, μια άδικη ζωή που
κυλάει και εγώ μένω στάσιμη, σαν να με έχουν δέσει με αόρατα σκοινιά...
Όπως και εσύ έχω και μέρες που είμαι γεμάτη δύναμη, ενεργεία, ότι έχω να κάνω γίνεται
εύκολα, και μετά μέρες αβάσταχτες, που σέρνομαι, που βαριέμαι σαν να έχω πάρει
χάπια υπνωτικά και είναι μισοκοιμισμένη... και ότι και να προγραμματίσω δεν βγαίνει
παρά με υπεράνθρωπη προσπάθεια και τεράστιο αγώνα μέχρι που να καταφέρω να βγω
από το σπίτι...

Τα καταλαβαίνω όλα, μα όλα που περνάς. Είμαστε οντά που έχουμε μια μέρα και μια
νύχτα που διαρκεί για πολύ περισσότερο χρόνο από ότι η μέρα και η νύχτα του πλανήτη
Γη. Η μέρα μας είναι όταν έχουμε τις περιόδους με ενέργεια και ζωντάνια, και η νύχτα
μας οι μέρες που είμαστε πεσμένοι, σαν να υπνοβατούμε... Το ρολόι του μυαλού μας που
ρυθμίζει αυτόν τον ρυθμό λειτουργεί διαφορετικά από τους άλλους γύρω μας, σαν να
είμαστε εξωγήινοι από άλλο πλανήτη, η άγγελοι από άλλη διάσταση, η ποιος ξέρει τι
άλλο...
Μην το βάζεις κάτω , βρες την δύναμή σου και κάνε ότι προσπάθεια πρέπει ώστε να
ανταποκριθείς στις ανάγκες της ζώνης σου, της οικογένειάς σου, μην τα εγκαταλείπεις τα
παιδιά σου, βρες τρόπο να κάνετε πράγματα μαζί, μια βόλτα στην φύση, στην παραλία,
παίξατε Μονόπολη, η κάτι άλλο όλοι μαζί δεν έχει σημασία τι, αλλά κάντε κάτι μαζι, η
απομονωση θα σας καταπιεί σιγά-σιγά και δεν θα έχετε την δύναμη, ούτε το κουράγιο,
ούτε την όρεξη να βγείτε από αυτόν τον βούρκο, κάνε κάτι τώρα πριν είναι πολύ μα πολύ
αργά...
Έλληνες Asperger

---------------------
Πάνε 3 μέρες και δεν έχεις απαντήσει και άνιση ότι η κατάθλιψη σου σε έφερε σε τέτοιο
σημείο που να μην θες άλλη επαφή, ίσως να είπα και εγώ κάτι που έκανε την κατάσταση
χειρότερη... Το θέμα είναι ότι παρόλο τα κάτω που νοιώθεις τώρα, σε κάποια στιγμή θα
ξαναέρθεις στα επάνω, και όλα θα φαίνονται διαφορετικά.  σε παρακαλώ μην κανεις
κακό στον εαυτό σου, κάνε υπομονή ώσπου να περάσει η μπόρα!
Έλληνες Asperger

---------------------
Είναι αλήθεια ότι βρίσκομαι σε αδιέξοδο γνωρίζοντας ότι η υπόλοιπη ζωή μου θα είναι
μια προσπάθεια να φαίνομαι ομαλός, όντας αντικοινωνικός, τη στιγμή που οι ίδιες μου
οι υποχρεώσεις - εργασία, οικογένεια  δεν μου δίνουν περιθώρια να σκέφτομαι ότι
μπορεί να είμαι αυτιστικός. Περιμένω να δράσει το αντικαταθλιπτικό για να ανέβω, ή να
ανέβω σε κάποιο μπαλκόνι και να συνεχίσω τον περίπατο ... Αλήθεια εσύ παίρνεις
κανένα φάρμακο, και τι άλλο κάνεις για να ενσωματώνεσαι στο κοινωνικό περιβάλλον;
Πες μου περισσότερα για σένα για να μπορέσω να σε κατανοήσω καλύτερα. Δυστυχώς
φοβάμαι να αντέξω το ότι η κατάσταση είναι αδιόρθωτη και αυτό έχει επίδραση,
αρνητική, στην ζωή μου. Πάντως γράφτηκα σε γυμναστήριο ακολουθώντας το
παράδειγμά σου. Πρέπει από τη δευτέρα να μπω στο στίβο της ζωής χωρίς να σκέφτομαι
τόσο πολύ τον εσωτερικό μου κόσμο. Το περίεργο είναι ότι νιώθω ότι δεν είμαι μακριά
απ' το να λειτουργήσω ομαλά, εντούτοις αυτό δεν συμβαίνει πάντα.

----------------------
Είχα αρχίσει να ανησυχώ πολύ που δεν έλαβα email σου τόσες μέρες και χαίρομαι που
είσαι καλά. Η ζωή μας ως αυτιστικοί είναι σαν τις φάσεις του φεγγαριού, έχουμε
πανσέληνο και έχουμε χάση. Αν δεν το κατανοήσεις αυτό και το αποδεχθείς, τότε ότι και
να κανεις θα είναι πάντα στο χείλος του γκρεμού.

Δεν παίρνω φάρμακα, δεν τα θέλω τα φάρμακα μέσα στο σώμα μου διότι είναι χημικές
ουσίες που δημιουργούν χημικές αντιδράσεις και δεν θέλω να τα βάζω μέσα μου.
Δεν καπνίζω ούτε τσιγάρα, ούτε πίνω καφέ, ούτε αλκοόλ. Τρώγω όσο πιο πολύ υγιεινά
μπορώ και αποφεύγω τα τηγανιτά, το κρέας, τις σάλτσες και λοιπά.
Έχε υπόψη σου ότι έχουμε ευαισθησία σε διαφορές τροφές, εμένα με ενοχλεί το γάλα
και τα τυροκομικά όπως γιαούρτι, τυρί φέτα κυρίως και λοιπά. Όταν τα τρώγω αυτά μου
αλλάζουν την διάθεση, την ψυχολογία διότι και οι τροφές που τρώμε είναι χημικές
ουσίες όταν διασπώνται μέσα στο έντερο.

Γι’ αυτό πρόσεχε τι τρως και παρατήρησε αν μετά που έχεις φάει κάποια πράγματα
όπως κυρίως λευκό ψωμί, μακαρόνια, γάλα και τυροκομικά, ζάχαρη και είδη που
περιέχουν μεγάλες ποσότητες ζάχαρης, αλλάζει η ψυχολογία σου, είτε σε καλό (είσαι σε
χάι) η σε κακό (κατάθλιψη) αν συμβαίνει αυτό σημαίνει ότι έχεις κάποια ευαισθησία, και
άρχισε να τα αποφεύγεις ώστε να μην έχεις πάνω-κάτω ψυχολογικά τόσο πολύ. Δεν
αποκλείεται τώρα με τις γιορτές να παραέφαγες αυτές τις τροφές και γι’ αυτό είχες μια
τόσο υπερβολική κατάθλιψη.

Πρέπει να καταλάβεις ότι τα συναισθήματα δεν είναι παρά χημικές αντιδράσεις μέσα
στον εγκέφαλο μας, και αυτές οι χημικές αντιδράσεις μπορούν να φτάσουν σε ακραίες
καταστάσεις αν κάτι έρθει και αλλάξει την χημεία αυτή του εγκεφαλου. Αυτό κάνουν τα
αντικαταθλιπτικά φάρμακα αλλάζουν την χημεία του εγκεφάλου αλλά και οι διάφορες
τροφές, το αλκοόλ, ο καφές, η ζάχαρη, κτλ μπορούν να έχουν επίσης επίδραση και να
δημιουργήσουν ακραίες καταστάσεις.
Τροφές όπως το ψάρι, το άπαχο κοτόπουλο, τα φρούτα και λαχανικά, το ρύζι αντί για
ζυμαρικά, γάλα από σόγια, το μέλι αντί για ζάχαρη είναι πιο καλές τροφές για εμάς διότι
δεν επιβαρύνουν την ευαίσθητη χημεία του εγκεφάλου μας.
Το θέμα είναι ότι για κάθε άνθρωπο είναι η ζωή ένα πάνω κάτω αλλά για εμάς τους
αυτιστικούς είναι ένα πιο μεγάλο πάνω κάτω σαν τα roller coaster,  τα τραινάκια που
ανεβαίνουν όλο και πιο ψηλά και μετά με μεγάλη ταχύτητα αρχίζουν την τρεχάλα προς
τα κάτω και όλοι επάνω ουρλιάζουν από τον τρόμο.
Το θέμα είναι ότι αν το πάρεις με φόβο και κρατάς στιβαρά την μπάρα με τρόμο ότι θα
πεθάνεις ναι τότε θα ουρλιάζεις και εσύ, αλλά αν αφήσεις τα χεριά ελευθέρα και τα
σηκώσεις ψηλά και αφήσεις να σε παρασύρει χωρίς φόβο και πεις στον εαυτό σου ότι
πετάς, τότε ο τρόμος γίνεται μια απέραντη ευχαρίστηση, διότι το κέντρο του εγκεφάλου
που δημιουργεί τον φόβο δημιουργεί και την ευτυχία. Η συναισθηματική ευτυχία και
ικανοποίηση είναι η άλλη πλευρά του φόβου.
Γι’ αυτό είναι πόλοι αυτοί που λατρεύουν αυτά τα τραινάκια διότι αντί να νοιώθουν
φόβο, νοιώθουν ευτυχία κάθε φορά που μπαίνουν και κάθονται στα πάνω και τα κάτω
που τους πάει.

Λοιπόν τι θα κανεις εσύ; Θα κρατηθείς με τρόμο θανάτου ή θα καταλάβεις ότι είναι μια
δοκιμασία που θα σου επιτρέψει να βρεις την ευτυχία σε αναπάντεχα μέρη;
Μην περιμένεις πως όλα θα ισιώσουν ποτέ. Η ζωή σου θα είναι ένα τεράστιο πάνω και
ένα τεράστιο κάτω, μάθε να το απολαμβάνεις αντί να αποζητάς την νορμάλ ζωή, διότι
εσύ ζεις κάτι που οι άλλοι δεν θα το γευτούν ποτέ.
Γνώρισε τα παιδιά σου. Ποια είναι αυτά τα οντά που ζούν μέσα στο σπίτι σου; Τι
σκέφτονται και τι όνειρα κάνουν; Τι τους ενδιαφέρει; Τι ξερόυν για σένα; Τι θες να
ξερόυν για σένα; Μήπως τους είσαι ένας άγνωστος που τυχαία ζει στο ίδιο σπίτι;
Αποφάσισε πως θες να είναι το αύριό σου και άρχισε να το φτιαχνεις σήμερα για να το
βρεις αύριο έτσι όπως το θες. Αμα όμως βαριέσαι να το κανεις, τότε μην παραπονιέσαι
ότι δεν είναι όπως το θες να είναι.
Δεν ξερώ αν μπορείς να ανοίξεις και να διαβάσεις κάτι αν στο στυλό σαν attachment εδώ.
Αν ναι πες μου να στο στειλο. Είναι κάτι που έγραψα για την ζωή μου και ίσως σε
βοηθήσει με την δική σου ζωή.
Έλληνες Asperger

----------------------
Σήμερα είχαμε κάποιους επισκέπτες. Ξέρεις με έπιασε ένα παράπονο, γιατί δεν έχω
μεγάλο εύρος φίλων. Ήρθαν κυρίως συγγενείς. Αυτά μου συμβαίνουν στη ζωή μου
αρκετά. Όλα στην κατεύθυνση της διαπίστωσης ότι πρέπει να βρω καινούριο
προσανατολισμό. Πώς να κανονίσω τα επαγγελματικά μου, τις σχέσεις μου στη δουλειά,
το αν θα συνεχίζω να δουλεύω στο Πανεπιστήμιο, πώς θα οργανώσω τον ελεύθερό μου
χρόνο κλπ... Μέχρι τώρα ήξερα ότι πρέπει να προσπαθήσω να γίνω νορμάλ.

Τώρα, βλέποντας ότι κάτι τέτοιο δε γίνεται, καταλαβαίνω ότι πρέπει να εντάξω τον εαυτό
μου - όπως είναι - μέσα σε μια κοινωνία από νορμάλ άτομα. Ξέρεις, επειδή ήδη έχω έναν
περίγυρο, τα πράγματα δεν είναι εύκολα γιατί οι γύρω μου άνθρωποι ίσως χρειαστεί να
με βλέπουν διαφορετικό από αυτό που συνήθισα να τους δείχνω. Κάποτε το έριχνα στο
ότι μεγάλωσα ορφανός, ακόμα και στο κακό μεγάλωμα της μάνας μου. Πρέπει όμως να
αρχίσω να σκέφτομαι διαφορετικά, δεν ξέρω πώς ακριβώς, προκειμένου να
ανταπεξέλθω στις υποχρεώσεις μου (επάγγελμα, οικογένεια κλπ). Δεν μου έχει ξανατύχει
να σκέφτομαι ως Asperger και να οργανώσω τη ζωή μου έτσι.

Γράψε μου για σένα, την ηλικία σου, αν εργάζεσαι, πώς τα βγάζεις πέρα, αν είσαι μόνη ή
όχι. Σίγουρα το ενδιαφέρον σου και μόνο είναι αρκετό για να σε αξιολογήσω ως άτομο,
αλλά αν θέλουμε καλύτερη κατανόηση μεταξύ μας θα ήταν καλό να γνωρίζουμε κάτι
περισσότερο.

Το πρόβλημά μου αυτόν τον καιρό είναι επίσης ότι νιώθω ότι το μυαλό μου δε λειτουργεί
επαρκώς. Δεν έχω συγκροτημένη σκέψη, έχω χαμηλή συγκέντρωση. Αυτά για την ώρα.

------------------------
Το καταλαβαίνω το παράπονο σου σχετικά με τους φίλους. Δεν είσαι ούτε ο μονός ούτε ο
πρώτος που νοιώθεις έτσι. Όταν σιγά-σιγά οργανώσω τον σύλλογο πιό καλά και κάνουμε
συναντήσεις και γνωρίσεις και άλλους με Αsperger θα νοιώσεις σαν να βρήκες την
χαμένη σου πατρίδα, διότι όλοι θα έχουν τα ιδία βιώματα με εσένα και θα δείς πως και οι
φιλίες είναι πιο εύκολες μεταξύ μας διότι σκεφτόμαστε με τον ίδιο τρόπο, έχουμε τα ίδια
βιώματα, χειριζόμαστε με την ίδια λογική.

Είναι η μεταβατική περίοδος που είναι δύσκολη διότι είναι σαν να γεφυρώνεις έναν
γκρεμό ένα χάσμα τόσο βαθύ που δεν έχει πάτο. Και εκεί στο πέρασμα αυτό βρίσκεσαι
αυτήν την στιγμή και γι’ αυτό είμαι εδώ να σε βοηθήσω να μην πέσεις μέσα από τον
φόβο σου βλέποντας αυτό το βαθος. Όταν το περάσεις όλα θα είναι διαφορετικά διότι
θα σκέφτεσαι πια ελευθέρα σαν Ασπεργκερ και θα είναι όλα λίγο πιο εύκολα.

Ότι περνάς τώρα τα έχω περάσει και εγώ. Μετά την διάγνωσή μου ήμουνα σε μια
κατάσταση αδράνειας. Βρήκα στο internet forum αυτιστικών και με βοήθησαν και
εμένα όπως βοηθάω εσένα και εσύ μια μέρα ίσως κάποιον άλλο Αsperger.
Καταλαβαίνω και αυτό που λες σχετικά με την περίγυρο και το πως σε βλέπουν και το
πως θα σε βλέπουν από τώρα και στο εξής, αλλά θα σου πω μια αλήθεια. Δεν είναι η
περίγυρος το πρόβλημα, το πρόβλημα είναι πως ΕΣΥ θα αρχίσεις να βλέπεις τον εαυτό
σου. Αν κανεις εσύ το πρώτο βήμα η περίγυρος θα σε ακολουθήσει. Και αυτό που πρέπει
να κανεις είναι ΕΝΑ βήμα την ημέρα όχι πολλά μαζί. ΕΝΑ, και μετά άλλο ΕΝΑ.

Χρειάζεται υπομονή αλλά εσύ τα θέλεις όλα χθες. κοινο κακό και αυτό του αυτισμού,
βιαζόμαστε, διότι βαριόμαστε εύκολα!
Σου έστειλα το κείμενο είναι κάπου 9 σελίδες με πολλές πληροφορίες για την ζωή μου.
Ελπίζω να σε βοηθήσει να καταλάβεις ότι έχουμε πολλά κοινά και έχουμε ανάγκη την
υποστήριξη ο ένας του αλλού σαν Αsperger και αυτιστικοί διότι αν εμείς δεν βοηθήσουμε
ο ένας τον άλλο τότε ποιος;
Έλληνες Asperger

----------------------
Μόλις διάβασα το μήνυμά σου. Εννοείται διάβασα το βιογραφικό σου και κατανόησα
ότι λέει. Φυσικά και βρήκα ότι είσαι ενδιαφέρον άτομο. Προς Θεού, ούτε καν να το
σκεφτείς ότι δεν ανταποκρίνομαι στη βοήθειά σου. Απλά αντιμετωπίζω δυσκολίες στη
δουλειά μου, την μια μέρα άργησα να πάω στο γραφείο ενώ την άλλη με σήκωσε με το
ζόρι η γυναίκα μου. Αντιλαμβάνομαι δυσκολίες εκεί που δεν υπάρχουν. Έχε υπόψη σου
ότι η πρώτη διάγνωση για μένα από σημαντικό γιατρό ήταν Κοινωνική Ανασφάλεια. Στη
συνέχεια βάζοντας στο ίντερνετ τις λέξεις: social insecurity με έβγαλε στο asperger
syndrome, και ψάχτηκα περισσότερο. Πάντως ως Asperger νομίζω ότι αναζητάμε την
τελειότητα ή μάλλον το απόλυτο, όπως το Θείο. Γράψε μου κάτι σχετικό με το
πρόγραμμα όπως σου ζήτησα στο προηγούμενο μέιλ.

------------------------
Μου ζητάς τα αδύνατα! Εδώ δεν μπορώ να καταφέρω τον εαυτό μου να κάνει ένα
καθημερινό πρόγραμμα, και το κυριότερο αφού το κάνω να το κρατήσω και να μην
τεμπελιάσω και το αλλάξω η το βάλω στην άκρη και πω 'μετά' και κάνω κάτι άλλο που
εκείνη την στιγμή μου τραβάει το ενδιαφέρον πιο πολύ!

Το πρόγραμμα που κάνω και θα έπρεπε να κρατήσω μέσα σε μια ημέρα τελικά το
απλώνω και το κάνω σε μια βδομάδα ίσως και δύο. Είναι σαν να κυνηγάω τον ίδιο μου
τον εαυτό σαν να είμαι η μαμά μου, και η κόρη μου συγχρόνως και να κάνω διαμάχη
μέσα στο μυαλό μου όπως "έλα σήκω να στήλης το ιμέιλ" "μετά βαριέμαι τώρα, θέλω να
διαβάσω το βιβλίο αυτό" "όχι σήκω τώρα γιατί θα περάσει η ώρα και δεν θα το κανεις"
"σε λίγο, θα το κάνω" και πάει λέγοντας ώσπου περνάει η ώρα και δεν το κάνω και
αγχώνομαι και πάω να κάνω κάτι να φάω και βλέπω τηλεόραση και περνάει ακόμη πιο
πολύ ώρα και πάει λέγοντας. Μετά την άλλη μέρα νοιώθω τύψεις και προσπαθώ να το
κάνω όσο πιο γρήγορα μπορώ να απαλλαγών αλλά πολλές φορές δεν το καταφέρνω,
κολλάω σε κάτι άλλο, αποσπάται η προσοχή μου, βαριέμαι κτλ.

ΕΙΝΑΙ ΔΥΣΚΟΛΟ! ΠΟΛΥ ΔΥΣΚΟΛΟ, και θέλει πολύ ζόρι και πειθαρχία που δεν έχω
πάντα και στο λέω αυτό στα ίσια. Το μονό που βοηθοί είναι να κάνω λίστα τι πρέπει να
κάνω και να την έχω διπλά στο κρεβάτι, διπλά στην τηλεόραση, διπλά στο κομπιούτερ
και να με προτρέπει να την ακολουθήσω, και να διαγραφώ αυτά που έκανα και τι ακόμη
έχω να κάνω.

Αλλά και με λίστα είναι μέρες που δεν μπορώ να κάνω τίποτα - απραξία το λένε αυτό,
σκέτη απραξία και είναι και αυτό μέσα στον αυτισμό. Χρειαζόμαστε την προτροπή της
ομάδας. Άμα κάθε μέρα ερχόταν κάποιος και μου έλεγε, έλα σήκω θα πάμε μαζί να
κάνουμε όλα που έχεις στην λίστα σου, θα μου ήταν πιο εύκολο να τα κάνω διότι με το
να είμαι με κάποιον άλλο μαζί, χωρίς να μιλάμε η να πρέπει να είμαι κοινωνική μαζί
του/της, μπορώ να τα καταφέρω. Είναι σαν η ανθρώπινη παρουσία να μας βγάζει από
την αδράνεια και την απραξία του αυτισμού, σαν η παρουσία του αλλού να μας φορτίζει
και να μας ενεργοποιεί.

Γι’ αυτό λέω ότι οι άνδρες με αυτισμό είναι πιο τυχεροί διότι έχουν μια γυναικά στο
πλευρό τους να τους βγάζει από τον 'αυτισμό' τους ενώ εμείς οι γυναίκες δεν έχουμε μια
‘γυναίκα’, στο πλευρό μας όπως έχετε εσείς. Αν έχουμε άνδρα θέλει να του
παραστεκόμαστε εμείς εφόσον αυτός είναι ο άνδρας και εμείς η γυναικά, δεν μας
παραστέκετε αυτός σαν ‘γυναίκα’ με τον τρόπο που μονό μια γυναίκα μπορεί. Και αν δεν
έχουμε είτε άνδρα η κάποιον που σαν ‘γυναίκα’ μας συμπαραστέκεται, πρέπει να είμαστε
οι ίδιες και η γυναίκα και ο άνδρας...
Πρέπει να αρχίσεις να γραφείς ένα αυτοβιογραφικό σχετικά με την ζωή σου και τον
αυτισμό - Asperger. Το κάνω και εγώ και με βοηθά και βοηθά και άλλους που το
διαβάζουν, όπως βοηθήσαν εσένα αυτά που σου γραφώ. Θέλω να γράψεις για αυτήν όλη
την εμπειρία σου, τον δρόμο σου από την στιγμή που άρχισες να ψάχνεις τι και πως έως
πως τώρα που ανακάλυψες ότι είσαι Asperger και πως συνεχίζει να εξελίσσεται. Γράψε
τα, διότι οι εμπειρίες σου είναι πολύ σημαντικές. Αυτό χρειάζομαι από εσένα, να με
βοηθήσεις να βοηθήσουμε και άλλους ενήλικες με αυτισμό και Asperger. Καλή Κυριακή
Έλληνες Asperger

-------------------------
Ο αγώνας είναι μεγάλος. Ακόμα βέβαια παλεύω να αποδεχτώ αυτό που είναι πιο σίγουρο
από οτιδήποτε άλλο. Δυσκολεύομαι να ξεκινήσω τη μέρα μου. Με σηκώνει η γυναίκα
μου. Πάντως έκανα μία αρχή και σταμάτησα να δουλεύω στο Πανεπιστήμιο. Πες μου αν
αυτά δικαιολογούνται. Διαβάζω ξανά και ξανά αυτά που μου έστειλες μέχρι τώρα. Με
αγγίζει εκείνο που λες για το φόβο μας να βγούμε στον κόσμο. Τώρα, με προτροπή της
γυναίκας μου θα πάω στο γυμναστήριο. Η ιδέα σου να βοηθάμε άλλα άτομα με Asperger
είναι πολύ ωραία και ίσως δίνει κάποιο σκοπό στη ζωή. Παράγγειλα ένα βιβλίο, αγγλικό,
για την αντιμετώπιση του Asperger. Πιστεύω ότι και εσύ μπορείς να μου προτείνεις κάτι.
Τώρα, για τον Κύριο Ήσυχο, αν νομίζεις ότι βοηθάει δημοσίευσέ το, το ίδιο και για τις
συζητήσεις μας.
Σε ένα τραγούδι μου όταν ήμουν φοιτητής, έγραφα στο συγκάτοικό μου το "ήταν
μοιραίο φίλε μου να κάνουμε χωριό" αυτό το στίχο σου αφιερώνω, ως απαρχή ενός
κοινού αγώνα για ποιότητα ζωής, καθώς περιμένω πάντα Μπιλ σου για να ανεβούμε
μαζί το Γολγοθά της ζωής που μας έλαχε.
Εμένα με απασχολεί αν θα μπορέσω να συνεχίσω να δουλεύω, καθώς αντιλαμβάνομαι,
μάλλον λανθασμένα, ότι δεν είμαι ικανός για τίποτα. Κάθε πρωί σηκώνομαι χάλια. Με
προβληματίζει αν πρέπει να συνεχίσω το αντικαταθλιπτικό ή όχι. Ελπίζω το πρωί να έχω
καλή διάθεση. Εύχομαι και για σένα το καλύτερο. Όσο για το δικό μου βιογραφικό, θα
το προσπαθήσω. Θέλω να ξεκαθαρίσω λίγο, μάλλον να απλοποιήσω τη ζωή μου και μετά
θα σκεφτώ κάτι να γράψω...

-------------------------
Ο ΚΥΡΙΟΣ ΗΣΥΧΟΣ

Κάποιος είπε γι’ αυτόν ότι κάνει τη διαφορά. Το ερώτημα είναι προς τα πού; Προς τα
πάνω ή προς τα κάτω; Αλλά τι σημαίνει πάνω και κάτω; Ποιο είναι το σωστό και ποιο το
λάθος; Το ζητούμενο είναι η κοινωνική προσαρμογή, ή κοινωνική καταξίωση ή
υπέρβαση απ’ αυτήν;

Ο κύριος ήσυχος κουβαλά μέσα του την αμφιβολία. Δεν είναι εύκολο να τον καταλάβεις.
Αυτό δε σημαίνει κάποια αδυναμία. Αν δεν «πιάνεις» τον κύριο ήσυχο είναι μάλλον γιατί
αυτός πετά, ενώ εσύ είσαι γήινος. Αυτός πετά μόνος του, έντομο ή πουλί δεν έχει
σημασία. Απλά το πουλί διανύει μεγαλύτερες αποστάσεις, και το έντομο εύκολα το
σκοτώνεις. Ο συμπαθητικός άνθρωπος της διπλανής πόρτας, που δεν κατάφερε ποτέ να
προσεγγίσει τη λύση στο ποιος προϋπήρχε, η κότα ή το αβγό, κουβαλά πάνω του ένα
ζεστό χαμόγελο ή μια βαθιά μελαγχολία. Κοινωνική καταξίωση ή κοινωνική ανασφάλεια
αποτελούν τα στάνταρντς και το δίπολο μέσα σ’ ένα ψυχόδραμα. Μοναξιά κι ελευθερία.
Φυγή κι απομόνωση. Μέσα στα λίγα κρύβονται τα πολλά, γι’ αυτό έχει νόημα «η μιας
ώρας ελεύθερη ζωή». «Μακάριοι οι πτωχοί το πνεύματι» γιατί «εν οίδα ότι ουδέν οίδα».

Απλά, λίγοι τα αναμετρώνται με την αλήθεια.

Ο άνθρωπος γεννιέται ή γίνεται; Που βρίσκεται η πηγή της αγάπης; Ποιος είναι ο
Δημιουργός και ποιο το κτίσμα; Τι είναι Άγιος και τι αμαρτωλός; Πόσο είναι κοντά η
κατανόηση στην επιείκεια; Μήπως ακόμα και το μίσος καταλήγει τελικά στην αγάπη;

Ο κύριος ήσυχος μοιάζει με τον άνθρωπο της βροχής. Έναν συμπαθητικό κυριούλη.
Κάτι ανάμεσα σε τρελό και παιδί. Που αν ανοίξει το στόμα του και μιλήσει, μπορεί
κάποιος να αναρωτηθεί: Τι λέει ρε ο μπαγάσας;

Ένας Αυτιστικός Asperger
Επιστροφή
ΕΛΛΗΝΕΣ ΕΝΗΛΙΚΕΣ
SPERGER καιΥΛΑ
ΥΤΙΣΤΙΚΟΙ
Α
SPERGER καιΥΛΑ


ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΕΛΛΗΝΩΝ ΕΝΗΛΙΚΩΝ ΑΥΤΙΣΤΙΚΩΝ ASPERGER ΚΑΙ ΥΛΑ
Email
info@aspergerhellas.org