Συνέντευξη με μια Αυτιστική με Asperger -
Δημοσίευση από το περιοδικό "Απαντήσεις
για τη Σύγχρονη Οικογένεια"

Το περιοδικό «Απαντήσεις για τη Σύγχρονη Οικογένεια» δημοσίευσε στα τεύχη 51
(Ιανουάριος 2008) και 52 (Φεβρούαριος 2008) μια συνέντευξη με την Πέρλα Μεσσίνα.

Μέχρι τώρα στις συνετεύξεις μας συνομιλούσαμε με κάποιον ή με κάποια που
αναφερόταν σε καταστάσεις, προβλήματα, διαταραχές άλλων. Σήμερα, τον λόγο παίρνει
ένας άνθρωπος που βιώνει μια από τις ακόμη αρκετά άγνωστες αναπτυξιακές
διαταραχές, τον αυτισμό! Συνομιλούμε με την Πέρλα, μια 46 χρονη γυναίκα με
(Σύνδρομο Άσπεργκερ) και, κατά δήλωσή της, μοναχική αγωνίστρια, σαμουράι, για τη
ζωή. Λόγω του μεγάλου μεγέθους και του μοναδικού ενδιαφέροντος, η συνέντευξη θα
δημοσιευτεί σε 2 μέρη. Το παρών είναι το πρώτο απο τα βιώματα της παιδικής ηλικίας.

Θέλεις να μας μιλήσεις για την οικογένειά σου;

Mεγάλωσα σε μια οικογένεια που ήταν πολύ δυσλειτουργική (dysfunctional), όπως λένε,
όπου πάντα, από όσο θυμάμαι, υπήρχαν προβλήματα επικοινωνίας, προβλήματα
συναισθηματικής φύσεως, προβλήματα ρόλου και θέσης μέσα στην οικογένεια. Τώρα
που ξέρω πιο πολλά για τον αυτισμό και γνωρίζω πώς δυσκολεύει την επαφή και την
επικοινωνία μεταξύ των ανθρώπων, μπορώ να δω ότι η οικογένειά μου είχε μια μεγάλη
δόση αυτισμού. Είμαι σίγουρη ότι οι γονείς μου πρέπει να είχαν αν όχι Άσπεργκερ,
Υψηλής Λειτουργικότητας Αυτισμό (ΥΛΑ). Ο αυτισμός είναι «οικογενειακή υπόθεση»,
διότι είναι πια γνωστό ότι έχει γενετική βάση. Τόσο εγώ όσο και ο αδελφός μου έχουμε
αυτισμό/Άσπεργκερ και από ό,τι βλέπω, είναι σχεδόν σίγουρο ότι και οι κόρες του το
έχουν μάλλον και αυτές, αλλά είναι μικρές ακόμη.

Πότε άρχισε να φαίνεται μια διαφορετική συμπεριφορά;

Γεννήθηκα το 1961. Τότε κανείς δεν είχε καν ακούσει στην Ελλάδα τη λέξη "αυτισμός".
Και όταν το 1964-5, σε ηλικία 3-4 χρόνων, άρχισε η συμπεριφορά μου να δείχνει τον
αυτισμό μου, οι γονείς μου το πήραν αυτό πολύ στραβά. Όχι ότι δεν με αγαπούσαν, αλλά
έτυχαν την ίδια στιγμή ορισμένα γεγονότα που άλλαξαν την εικόνα και τη
διαστρέβλωσαν, ώστε η συμπεριφορά μου να μοιάζει με κάτι άλλο, ενώ δεν ήταν.

Τι έτυχε, δηλαδή;

Το 1964 γεννήθηκε ο αδελφός μου. Όταν άλλαξε η συμπεριφορά μου και άρχισα να
δείχνω δείγματα αποφυγής, απομόνωσης, δυστροπίας, αυθάδειας, τεμπελιάς, μη
σεβασμού και όλα τα γνωστά της αυτιστικής συμπεριφοράς ενός παιδιού, οι γονείς μου
το πήραν ως αντίδραση με βάση τη ζήλια ή τη δυσανασχέτηση, διότι δεν ήμουν πια,
όπως το ανέφεραν, το επίκεντρο της προσοχής και της αγάπης τους. Δεν αποκλείεται να
έπαιξε έναν μεγάλο ρόλο η αλλαγή αυτή στη ζωή μου και ίσως η "εισβολή" ενός άλλου
παιδιού στη δεδομένη κατάσταση της οικογένειάς μου να μεγάλωσε την ανησυχία μου
και να όξυνε την αυτιστική μου συμπεριφορά.

Οι γονείς σου πώς σε αντιμετώπιζαν;

Επειδή, όπως ανέφερα, και οι ίδιοι οι γονείς μου είχαν μια μεγάλη δόση αυτισμού, δεν
είχαν ούτε την υπομονή, ούτε τη δυνατότητα να με βοηθήσουν. Στον τρόπο που με
μεγάλωσαν έπαιξε και ρόλο το πώς είχαν οι ίδιοι μεγαλώσει. Είχαν και οι δυο ζήσει τον
πόλεμο και την κατοχή, είχαν και δυο μείνει ορφανοί: η μητέρα μου έχασε τον πατέρα
της και ο πατέρας μου τη μητέρα του, και δεν είχαν γνωρίσει καλά παιδικά χρόνια. Είχαν
μεγαλώσει και οι δυο με κάπως άγριο τρόπο ζωής, και ως ενήλικες πλέον νόμιζαν πως "το
ξύλο λύνει όλα τα προβλήματα συμπεριφοράς" και αυτό το εφάρμοσαν σε εμένα.

Συνεπώς, δεν καταλάβαιναν τα προβλήματά σου;

Ήμουνα ένα μυστήριο, σαν πρώτο παιδί, αλλά και σαν πρώτο και αυτιστικό παιδί δεν
ήξεραν πώς να με μεγαλώσουν. Δεν ήμουνα αυτό που είχαν ονειρευτεί, δεν ήμουνα το
κοριτσάκι που είχαν φανταστεί. Δεν φερόμουν σαν ‘νορμάλ’ κοριτσάκι. Δεν ήθελα
αγκαλίτσες και χάδια, δεν έπαιζα με κούκλες. Διάβαζα ασταμάτητα και είχα απίστευτες
γνώσεις για την ηλικία μου, τόσο που ο πατέρας μου είχε πει ότι τον τρόμαζε η εξυπνάδα
μου, διότι κανείς άνδρας δεν θέλει μια τόσο έξυπνη γυναίκα να την έχει να τού
αντιμιλάει, όπως έκανα εγώ, σκεπτόμενος ότι θα μείνω στο ράφι, έτσι όπως πάω.

Η στάση των γονιών σου ήταν κυρίως αμήχανη ή ανακόλουθη (πότε
υπερβολική αυστηρότητα, πότε υπερβολική επιείκια);

Από την μια μεριά  οι γονείς μου ήταν πολύ, μα πολύ αυστηροί μαζί μου, και δεν
δίσταζαν να με δέρνουν και να με τιμωρούν αν έκανα κατι που δεν τούς άρεσε η
φερόμουνα χωρίς σεβασμό (διότι είχα την τάση να τούς λέω πράγματα κατάμουτρα,
όταν κάτι δεν το έβλεπα σαν σωστό). Αυτή η  τάση του αυτισμού, να λεμε, δηλαδή, την
αλήθεια και να τα λέμε έξω από τα δόντια, μού κόστισε πολλά χαστούκια, ώσπου έμαθα
να σιωπώ.

Εσύ πώς δεχόσουν τη στάση των γονιών σου, σαν δίκαιη ή σαν άδικη;

Πρέπει να ήμουνα περίπου 9-10 χρόνων, όταν κατάλαβα ότι οι γονείς μου δεν ήταν
σύμμαχοι, αλλά εχθροί. Ότι δεν θα με προστάτευαν, αλλά θα με εξέθεταν σε αγνώστους,
σε κάθε τυχαίο, λέγοντάς τους πράγματα για μένα, πράγματα που είτε τούς είχα πει, είτε
είχαν από μόνοι τους βρει και καταλάβει. Τώρα, βέβαια, μπορώ να καταλάβω ότι ήταν
προβληματισμένοι με εμένα και ρωτούσαν κάθε έναν, έστω και άγνωστο, μήπως και
κάποιος τούς δώσει καμιά συμβουλή. Αλλά οι συμβουλές που τούς έδιναν δεν ήταν αυτές
που είχαν ανάγκη, διότι οι πιο πολλοί τότε έλεγαν πως πειθαρχία και τιμωρία είναι ό,τι
χρειάζεται ένα κακότροπο παιδί σαν και εμένα.

Οπότε, πώς έγιναν οι σχέσεις σου με τους γονείς σου;

Το πρόβλημα επικοινωνίας ήταν το πρώτο που συνειδητοποίησα και κατάλαβα. Έπαψα
σιγά-σιγά να ανοίγομαι στους γονείς μου, έπαψα να τους λέω έστω και τα λίγα που τους
έλεγα και έγινα ένα εντελώς απομονωμένο παιδί. Όσο πιο πολύ τούς απέφευγα, τόσο πιο
πολύ με έβλεπαν για αχάριστη, για ένα παιδί με πολύ κακή συμπεριφορά, για ψηλομύτα
και περήφανη σαν να μην τους καταδεχόμουνα, σαν να ντρεπόμουνα γι' αυτούς. ΄Ο,τι
έκανα λόγω του αυτισμού μου, το έπαιρναν προσωπικά, λόγω του δικού τους αυτισμού.
Μια κατάσταση που δεν είχε διέξοδο.

Θα έλεγες, λοιπόν, ότι τα παιδικά σου χρόνια ήταν άσχημα;

Ήταν για μένα μια πολύ δύσκολα, και είμαι σίγουρη τώρα, κοιτώντας πίσω τα παιδικά
μου χρόνια, πρέπει να ήταν και για τους γονείς μου μια μεγάλη απογοήτευση: να έχουν
μια κόρη που φερόταν σαν ένα αγοροκόριτσο, ατίθαση, περήφανη, να τους αγνοεί, να
μη θέλει καμιά φυσική επαφή μαζί τους –θυμάμαι πως η μητέρα μου με αγκάλιαζε με το
ζόρι, διότι η ίδια είχε ανάγκη να δει ότι την αγαπάω, και εγώ να ‘παγώνω’ κυριολεκτικά
με το άγγιγμά της, και μην της ανταποδίδω την αγκαλιά, και να προσπαθώ να
ελευθερωθώ από τα χερια της και όταν επιτέλους με άφηνε, να φεύγω από κοντά της, να
κλείνομαι στο μπάνιο ή και να φεύγω από το σπίτι, να απομονώνομαι για να ηρεμήσω,
να συνέλθω από την κακή αυτή εμπειρία.

Τι καλό θυμάσαι απο τότε;

Από την άλλη μεριά, μια οι δυο μου γονείς πάντα δούλευαν, έπρεπε από πολύ μικρά
παιδιά, εγώ και ο αδελφός μου, πριν καν πάμε δημοτικό σχολείο, να έχουμε στο σπίτι
νταντάδες-  συνήθως κοπέλες από την Αγγλία, που δούλευαν σαν, αυτό που λέμε, au
pair. Τις λάτρευα, διότι δεν με έδερναν, και μού μάθαιναν πολλά καινούργια πράγματα,
και κυρίως μας μάθαιναν να μιλάμε και να τραγουδάμε στα Αγγλικά.

Έχεις ευκολία με τις ξένες γλώσσες;

Και οι δυο μου γονείς ήταν πολύγλωσσοι, και ήθελαν να μάθουμε και εμείς από μικρά
πολλές γλώσσες. Αυτό είναι ένα από τα λίγα πράγματα που τους ευγνωμονώ. Το ότι
βοήθησαν το αυτιστικό μου μυαλό να αφομοιώσει διάφορες γλώσσες από πολύ νωρίς,
είναι κάτι που με έχει βοηθήσει πολύ στη ζωή μου, διότι πάντα είχα μια μικρή, (και
ακόμη έχω) μια δόση δυσλεξίας, την οποία ξεπέρασα μόνη μου με πολύ αγώνα, διότι,
λόγω της υψηλής μου διανοητικής ικανότητας (ΙQ 142), ήξερα πάντα τι δυσκολίες είχα,
και μια και κανένας δεν μου είχε πει ότι είχα κάποιο πρόβλημα και να με κανει να δω τον
εαυτό μου σαν ανάπηρη ή μειωνεκτική, τη δυσλεξία μου την έβλεπα απλώς σαν κάτι που
έπρεπε να λύσω μόνη μου, όπως και όλα τα άλλα προβλήματα.

Συνεπώς, δεν ένιωθες ότι υστερείς ή ότι τα άλλα παιδιά έχουν κάτι που εσύ
δεν έχεις;

Όχι μόνο δεν είχα τη στάμπα της ανάπηρης, αλλά το αντίθετο μάλιστα! Είχα γονείς που
με είχαν για τεμπέλα, διότι από τη μια έβλεπαν ότι είχα μεγάλες διανοητικές ικανότητες,
και από την άλλη έβλεπαν πως δεν τα κατάφερνα σε πολλά πράγματα, και νόμιζαν ότι
δεν τα κατάφερνα, επειδή δεν προσπαθούσα αρκετά.  Κατά τη γνώμη τους ήμουνα
τεμπέλα, ήμουνα και συνεχώς αφηρημένη, ‘εδώ ο κόσμος χάνεται και η Πέρλα πέρα
βρέχει’ με κατηγορούσαν, χανόμουνα σε ονειροπωλήσεις. Αυτό τούς εξαγρίωνε, διότι με
έβλεπαν σαν μια αποτυχία τους, σαν ένα παιδί που, ενώ έχει εξαιρετικές ικανότητες, δεν
το βάζει κάτω να δουλέψει για να τις αξιοποιήσει. Με έδερναν, με τιμωρούσαν πάρα
πολύ, με την προοπτική να με αλλάξουν, να με φτιάξουν, να με κάνουν "άνθρωπο",
όπως μου ελεγαν κατάμουτρα.

Δεν καταλάβαιναν ότι και εγώ από την άλλη μεριά αγωνιζόμουνα να επιβιώσω, μέσα σε
μια οικογένεια που δεν έδειχνε κανένα σημάδι συμπόνιας προς εμένα, που ό,τι και να
έκανα το έβλεπε σαν λάθος και σαν κακό, που με τιμωρούσε και με έδερνε άδικα, διότι
προσπαθούσα με όσες ικανότητες είχα, αλλά όλα πήγαιναν στραβά και, ενώ νομιζα ότι
έκανα αυτό που περίμεναν από εμένα, όλο έπεφτα έξω και δεν είχα με ποιον να μιλήσω,
σε ποιον να στραφώ.  Κλεινόμουνα στον εαυτό μου όλο και πιο πολύ και αυτό γινόταν
παραπάνω αιτία για φωνές και τιμωρίες. Αν υπάρχει κόλαση αυτιστικών, εκεί έζησα τα
παιδικά μου χρόνια.

Τι άλλαξε όταν πήγες στο σχολείο (αν άλλαξε κάτι);

Όταν, επιτέλους, πήγα στο δημοτικό σχολείο- και πήγα πολύ νωρίς, ένα χρόνο νωρίτερα
από τους συνομηλίκους μου, διότι ήμουνα τόσο έξυπνη που επέτρεψαν στους γονείς μου
να με γράψουν με τη χρονια του 1961, παρόλο που είχα γεννηθεί τον Δεκεμβριο και
κανονικά έπρεπε να πάω με αυτούς του 1962- ήταν σαν να άνοιγε ένας καινούργιος
κόσμος. Είχα πολλή δίψα για μάθηση, αλλά βαριόμουνα εύκολα, όπως όλα τα αυτιστικά
παιδιά. Το να πρέπει να κάθομαι στην τάξη τόσες ώρες και να δίνω προσοχή μού ήταν
πάρα, μα πάρα πολύ κουραστικό και όταν κουράζονται πολλά αυτιστικά παιδιά γίνονται
άταχτα, υπερομιλητικά, δεν κάθονται σε ένα μέρος, κάνουν πράγματα για να τραβήξουν
την προσοχή των άλλων, ώστε να μη βαρυούνται. Αυτό έκανα και εγώ. Οι δάσκαλοι
έκαναν παράπονα και εγώ έτρωγα ξύλο στο σπίτι για να διορθωθώ.

Προσαρμόστηκες καθόλου ή περιθωριοποιήθηκες στο σχολείο;

Η κατάσταση αυτή είχε σαν αποτέλεσμα να μισήσω το σχολείο. Να το βλέπω σαν μια
ακόμη πηγή πόνου και δυσανασχέτησης των γονέων μου. ΄Αρχισε να μη με ενδιαφέρει.
΄Οσο δεν με ενδιέφερε, έβλεπα πως οι δάσκαλοι δεν έκαναν παράπονα, διότι αντί να
δίνω προσοχή στην τάξη, να κουράζομαι και να γίνομαι υπερκινητική για να ηρεμήσω,
απλώς αδιαφορούσα και καθόμουνα και ζωγράφιζα, και έγραφα ό,τι μού κατέβαινε στο
μυαλό κατα τη διάρκεια του μαθήματος. Το καταπληκτικό ήταν ότι, λόγω της
εξυπνάδας μου και των γνώσεων που είχα (διότι ό,τι άκουγα και έβλεπα ή διάβαζα το
θυμόμουνα), όταν με ρωτούσε κάτι η δασκάλα, ήξερα την απάντηση.

Να συμπεράνω, λοιπόν, ότι τα πήγαινες καλά στο σχολείο;

Είχα αρχίσει να βρίσκω τη λύση στο πρόβλημά μου. Αν έδινα προσοχή, ως αποτέλεσμα
με μάλωναν στο σπίτι, άμα αδιαφορούσα και έκανα ό,τι με ευχαριστούσε, ήταν όλοι
ευτυχισμένοι. Δεν μού πήρε πολύ να χρησιμοποιήσω αυτήν τη γνώση προς όφελός μου.

Στο δημοτικό κατάφερα με αυτόν τον τρόπο να τα βγάλω πέρα και να έχω την ησυχία
μου. Καθόμουνα ήσυχα και ζωγράφιζα και μια και ζωγράφιζα πολύ ωραία με βοηθούσε,
διότι οι δασκάλες με επαινούσαν και όλοι με θαύμαζαν. Μιλούσα και καλά Αγγλικά και
έτσι την έβγαζα. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν είχα προβλήματα.

ΤΕΛΟΣ Α! ΜΕΡΟΥΣ





Δημοσιεύουμε το β! μέρος (εφηβεία, ενηλικίωση) της αποκλειστικής συνάντευξης που
μας παραχώρησε η Πέρλα, μια 46χρονη γυναίκα με Σύνδρομο Άσπεργκερ.

Η εφηβεία ήταν δύσκολη ή συνήθης;

Η εφηβεία ήταν και αυτή πολύ δύσκολη. Οι γονείς μου ήθελαν να φοιτήσουμε, ο
αδερφός μου και εγώ, στα πιο καλά σχολεία και διάλεξαν τα δυο κολλέγια στην Αθήνα.
Εγώ έδωσα εξετάσεις και πέρασα στο Αμερικανικό κολλέγιο θηλέων στην Αγία
Παρασκευή-ήταν κολλέγιο θηλέων το 1973-79. Τις  πέρασα εύκολα, διότι ήμουνα καλή
στα Αγγλικά, στις γενικές γνώσεις και στα μαθηματικά. Αλλά σαν μαθήτρια εκεί ήμουνα
εντελώς σαν ψάρι έξω από το νερό. Εως 5 μήνες πριν αποφοιτήσω δεν είχα ούτε μια
φίλη, δεν με καλούσαν ποτέ στα πάρτυ που κάνανε οι συμμαθήτριές μου και αν με
καλούσαν το έχω ξεχάσει, διότι ποτέ δεν πήγαινα στα πάρτυ. Δεν είχα γκόμενο, δεν
φλέρταρα, δεν με ενδιέφερε να ντύνομαι με Lacost και Adidas ή τα τζην τα Levi’s που
ήταν τότε η μόδα και όλες μου οι συμμαθήτριες φορούσαν. Δεν ταίριαζα εκεί μέσα και
για να επιβιώσω έκανα τα δικά μου-τα αυτιστικά μου, διότι δεν μπορούσα να
κατανοήσω τους κανόνες.

Δώσε μου ένα παράδειγμα.

Είχα ένα κουνελάκι, και το έφερνα κρυφά στο σχολείο, γιατί δεν ήθελα να το αφήνω στο
σπίτι, στον κήπο, διότι φοβόμουνα μην μου το κλέψουν και ήταν για μένα το μόνο ον
που λάτρευα. Μια μέρα με είδε μια δασκάλα, μια και στο διάλειμμα καθόμουνα μόνη
μου στην τάξη, και μού έκανε παρατήρηση. Και εγώ, με την αυτιστική μου λογική που
σπάει κόκκαλα, γυρνάω ήρεμα και τής λέω πως οι κανόνες λένε ότι απαγορεύονται τα
σκυλιά και οι γάτες, αλλά δεν είδα πουθενά να λένε για κουνέλια. Το ότι με έπιασαν δεν
σήμαινε ότι έπαψα να προσφέρω στο κουνέλι μου μια ...κολλεγιακή μόρφωση!

Τι σου άρεσε να κάνεις;

Η εφηβεία μου ήταν πολύ αργή, δεν ωρίμασα λόγω του αυτισμού στην ίδια ηλικία,  
όπως οι άλλοι γύρω μου που ήταν 15, 16 και 17 και είχαν κάνει σεξ και είχαν γκόμενους.
Εγώ είχα ένα κουνελάκι, είχα και αδέσποτα γατάκια που τα μάζευα από τον δρόμο, είχα
τη ζωγραφική μου που μού επέτρεπε να χάνω μαθήματα με την πρόφαση, π.χ. ότι έχω
να διακοσμήσω τη τζαμαρία της τραπεζαρίας για τις γιορτές, διότι ζωγράφιζα πάνω στα
τζάμια τεράστιες γαλοπούλες για το  Thanksgiving ή φαντάσματα και κολοκύθες για το
Halloween, ή τεράστια χριστουγεννιάτικα δένδρα και άλλα χριστουγεννιάτικα μοτίβα,
ώστε να μπορώ να είμαι μόνη μου, να κάνω κάτι που με ευχαριστούσε και να τραβάω
κάπως τον θαυμασμό των άλλων, διότι δεν ήξερα πώς αλλιώς να συνδεθώ μαζί τους.

Ένιωθες μοναξιά;

Η  εφηβεία μου, όπως και η υπόλοιπη ζωή μου είχε πολλή μοναξιά, σαν να ήμουνα
καταδικασμένη να βλέπω τους άλλους να προχωρούν, να καταφέρνουν να έχουν
φίλους, να καταφέρνουν να παίρνουν καλούς βαθμούς, να καταφέρνουν να είναι
νορμάλ, ενώ εγώ ήμουνα κάτι αλλόκοτο, σαν ένα κομμάτι από παζλ που δεν ανήκει στην
εικόνα αυτή,  αλλά σε κάποια άλλη εικόνα και τυχαία βρέθηκε μέσα στο λάθος κουτί.

Και οι γονείς σου, τι έκαναν για όλα αυτά;

Οι γονείς μου να είναι πεπεισμένοι ότι απλώς δεν κάνω προσπάθεια και να με βάζουν να
τους λέω κάθε βράδυ όλη την ύλη που έπρεπε να ξέρω για την επόμενη μέρα και,αν δεν
την ήξερα, να πρέπει να κάθομαι έως ό,τι ώρα μέσα στη νύχτα για να τα μάθω και να
πέφτει ξύλο, μέχρι που έτρεχε αίμα η μύτη μου πολλές φορές από τα χαστούκια.
Παρόλα αυτά, δεν μπορούσα να ξεπεράσω τα τόσα προβλήματα και το πώς κατάφερα
να πάρω το απολυτήριο λυκείου, έστω  με βαθμό 12 και 3/4 είναι πραγματικό θαύμα.
Δεν είχα βεβαια καμιά πιθανότητα να περάσω σε εξετάσεις πανεπιστημίου, όπως είναι
εδώ στην Ελλάδα. Αλλά δεν με πείραζε αυτό καθόλου.

Τι έχεις σπουδάσει και ποιές δυσκολίες συνάντησες (αν συνάντησες) στη
διάρκεια των σπουδών σου;

Όταν τελείωσα το λύκειο, το μόνο που ήθελα να κάνω ήταν να βρω έναν τρόπο να φύγω
από την Ελλάδα, να είμαι όσο πιο μακριά μπορώ από τους γονείς μου, διότι η
κατάσταση είχε φτάσει στο απροχώρητο.
Στο γυμνάσιο είχα τεράστια προβλήματα, διότι δεν είχα παρέα, δεν είχα συμπαράσταση,
δεν μπορούσα να λειτουργήσω, εφόσον ήταν πολύ διαφορετικά απο το δημοτικό. Εκεί
είχα μια δασκάλα καθε χρονιά. Έτσι είχα έναν ολόκληρο χρόνο να την συνηθίσω, να
μπορώ να καταλάβω τι λέει και τι εννοεί όταν λέει κάτι, διότι μην ξεχνάς οτι η
επικοινωνία είναι πολύ προβληματική. Τώρα ξαφνικά είχα δεκάδες καθηγητές, άνδρες
και γυναίκες, ενώ δεν είχα ποτέ πριν άνδρα δάσκαλο. Ήταν ένας τεράστιος αγώνας να
τους συνηθίσω, να τους μάθω, ώστε να μπορώ να τους καταλαβαίνω. Έτσι, πολλές
φορές δεν είχα ιδέα τι δίδασκαν, διότι δεν τα «έπιανα», και διαβάζοντας μόνο τα βιβλία,
λόγω τις δυσλεξίας, είχα δυσκολίες.

Και οι γονείς σου τι έκαναν για όλα αυτά;

Οι γονείς μου να ειναι πεπεισμένοι οτι απλώς δεν κάνω προσπάθεια και να με βάζουν να
τους λέω κάθε βράδυ όλη την ύλη που έπρεπε να ξέρω για την επόμενη μέρα και αν δεν
την ηξερα να πρεπει να καθομαι εως οτι ωρα μεσα στην νυχτα και τα μαθω και, άν δεν
την ήξερα, να πρέπει να κάθομαι έως ό,τι ώρα μέσα στήν νύχτα για να τα μάθω και να
πέφτη ξύλο, μεχρι που έτρεχε αίμα η μύτη μου πολλές φορές απο τα χαστούκια. Παρόλα
αυτά δεν μπορούσα να ξεπεράσω τα τόσα προβλήματα και το πως κατάφερα να πάρω
το απολυτήριο λθκείου, έστω με βαθμο 12 και 3/4 ειναι πραγματικό θαύμα. Δεν είχα
καμμιά πιθανότητα να περάσω σε εξετάσεις πανεπιστημίου, όπως είναι εδώ στην
Ελλάδα. Αλλά δεν ήθελα να μείνω στην Ελλάδα και έτσι δεν με πείραζε αυτό καθόλου.

Τι ήθελες να κάνεις;

Ηθελα να δω τον κόσμο, να βρω από ποια εικόνα παζλ ήμουνα το κομματάκι, να βρω
πού ανήκω, να βρω τη θέση μου κάτω από τον ήλιο, διότι έως τότε δεν ήμουνα παρά ένα
άσχημο παπί σε μια λίμνη κύκνων. Επίσης, νόμιζα ότι αν μάθαινα πολλές γλώσσες θα
έλυνα το πρόβλημα επικοινωνίας που ήξερα ότι είχα, διότι όσο και να προσπαθούσα δεν
κατάφερνα να γίνω κατανοητή από τους άλλους γύρω μου και με κορόιδευαν, με
περιγελούσαν, μου λέγανε πράγματα και τα πίστευα και μετά έβλεπα πως με είχαν πάρει
για χαζή,  ενώ  ό,τι και να ήμουνα, χαζή ΔΕΝ ήμουνα, αλλά δεν μπορούσα να το
αποδείξω.

Και τελικά πού σπούδασες;

Πήγα στα Ιεροσόλυμα να σπουδάσω γραφικές τέχνες. Έμαθα Εβραϊκά και λίγα
Αραβικά. Αλλά και εκεί είχα προβλήματα, δεν είχα παρέες, παρά μόνο μια Ελληνίδα που
ήταν ένα χρόνο πιο μεγάλη από εμένα, και μια Ισραηλινή, που με είχε πάρει κάτω απο
την προστασία της κάπως, μι ακαι ήμουνα μόνο 17 χρονών, όταν πήγα μόνη μου εκεί να
σπουδάσω. Όμως η απομόνωση με ακολουθούσε όπου και πήγαινα. Δεν μπορούσα να
«κολλήσω» με τους άλλους, η εκτεταμένη επαφή με κούραζε, και ζητούσα τη μοναξιά.
Καταφερα να φοιτήσω 3 χρόνια σε μια σχολή που έδιναν εκατοντάδες υποψήφιοι και
έπαιρναν μόνο γύρω στους 30. Το ότι ζωγραφιζα καλά με βοήθησε και εδώ, αλλά η τύχη
δεν ήταν με το μέρος μου.

Γιατί το λες αυτό;

Τα προβλήματα στο σπίτι μετά από ένα μεγάλο αυτοκινητικό δυστύχημα που έπαθε ο
πατέρας μου, είχαν σαν κατάληξη να χωρίσει από τη μητέρα μου και αυτό έφερε και
οικονομικά προβλήματα και όλα αυτά μαζί  επιβάρυναν την ψυχική μου κατάσταση.
Μισούσα τον πατέρα μου, διότι αυτός ήταν που με έδερνε  πιο πολύ, και είχα πολλές
φορές ευχηθεί να πεθάνει, και όταν έπαθε το δυστύχημα και σχεδόν πέθανε, νόμιζα πως
ήμουνα εγώ η αιτία.

Και τι έγινε μετά;

Έπεσα σε μια πολύ βαριά κατάθλιψη. ΄Ηταν η πρώτη φορά που είχα και σκέψεις
αυτοκτονίας. ΄Αρχισα να μην πηγαίνω στα μαθήματα να μην με ενδιαφέρει τίποτα, να
κάθομαι στο σπίτι μέρες, εβδομάδες, να κοιμάμαι όλη την ημέρα και να κλαίω συνεχώς.
Μετά από δυο μήνες, κατάλαβα πως έπρεπε να βρω κάποια βοήθεια. Πήγα σε μια
ψυχολόγο. Μετά από μερικές επισκέψεις μου λέει πως μάλλον έχω αυτισμό. ΄Ηταν το
1983, και ο όρος "αυτισμός" μόλις είχε κάνει την εμφάνισή του. Αλλά ήταν ένας όρος  
σαν στίγμα, κάτι κακό, κάτι που έκανε το άτομο να νιώθει σαν μίασμα.
Θύμωσα τόσο πολύ μαζί της που έφυγα και δεν ξαναπάτησα. Με έπαιρνε τηλέφωνο να
δει τι έγινα και όταν το σήκωνε ο συγκάτοικός μου, τού έλεγα να πει πως δεν είμαι εκεί.

Ποιά ήταν η συνέχεια;

Αυτό με έφερε σε ακόμη πιο βαθειά κατάθλιψη, διότι κάπου μέσα μου ήξερα πως είχε
δίκιο, πως ήμουνα στιγματισμένη, αλλά δεν άντεχα να το παραδεχθώ, δεν ήθελα να
είμαι ‘σπασμένη’ ή ‘χαλασμένη,’ ήθελα να πιστεύω, όπως έκαναν και οι γονείς μου, ότι αν
δούλευα και προσπαθούσα πιο πολύ, θα γινόμουν σαν όλους τους άλλους. Με τάραξε
τόσο πολύ που το έσβησα από τη μνήμη μου. Εγώ που μπορώ να θυμηθώ τα πάντα, με
καθε λεπτομέρεια, αυτό το απέβαλα, το διέγραψα μια και για πάντα.

Τι έγινε με τις σπουδές;

Οι σπουδές πήγαν πολύ άσκημα και δεν πέρασα τη χρονιά, αλλά δεν με ένοιαζε.
Σηκώθηκα και γύρισα Ελλάδα, έμεινα για λίγο με τη μητέρα μου, αλλά δεν την άντεχα
με κανένα τρόπο. ΄Εφυγα και πήγα να μείνω με μια γνωστή του πατέρα μου, και βρήκα
μια δουλειά στα πλυντήρια ενός ξενοδοχείου. Βαριά δουλειά, αλλά δεν με πείραζε.
Μπορούσα να δουλεύω μόνη μου, να μην έχω πάρε-δώσε με τους άλλους, μια και έκανα
πως ήμουνα Ελληνο-Αμερικάνα και δεν ήξερα καλά Ελληνικά.

Η φίλη του σας έφερε σε επαφή;

Πράγματι, μέσω αυτής της φίλης του κατάφερα σιγά-σιγά να του ξαναμιλήσω. Αλλά και
πάλι η τύχη δεν ήταν με το μέρος μου. Εκεί που κάπως είχα καταφέρει να μπορώ να τον
επισκέφτομαι και να του μιλάω χωρίς να τρέμω, ξαφνικά ένα πρωί βρέθηκε νεκρός από
καρδιακή προσβολή. ΄Ηταν Μάρτιος του 1986 και ήμουν μόλις 24 ετών. Αυτό ήταν το
τελικό χτύπημα. Δεν είχα πια κανένα λόγο να μείνω στην Ελλάδα. Με τη μητέρα μου δεν
υπήρχε καμιά επικοινωνία. Αποφάσισα να πάω να βρω κάτι γνωστούς μου απο το
Ισραήλ που ζούσαν στο ΄Αμστερνταμ. Εκεί πήγα και εκεί έμεινα.

Στην Ολλανδια βρήκες δουλειά;

Ναι, αλλά σιγά-σιγά τα προβλήματα στη δουλεία μεγάλωναν και το άγχος και η
κατάθληψη επίσης. Τελικά, το 2001 τα πραγματα έφτασαν στο απροχώρητο. Οι
συνάδελφοι μου έκαναν συνεχώς παράπονα ότι δεν ταιριαζω στην ομαδα τους και ότι
περνάω όλη την μέρα στην τουαλέττε, όπου κλεινόμουνα για να μην τρελλαθώ. Μετά
από μια τρίμηνη διαδικασία που ήταν για μενα ένα ένας γολγωθάς, με απέλυσαν με μιά
καλή αποζημίωση.

Και τότε τι έκανες;

Αποφάσησα να ζω πολύ συγκρατημένα και δεν ξόδευα πολύ, με στόχο να πάω στην
Αμερική και να σπουδάσω κάτι που  πάντα ονειρευόμουνα: Ψυχολογία και
Κοινωνιολογία, μια και ήθελα να λύσω το μυστήριο της ζωής μου. Το είπα και το έκανα.
Έζησα στην Αμερική 5 χρόνια και έχω τώρα δίπλωμα πανεπιστημίου, το οποίο πήρα και
με άριστα – magna cum laude με έναν βαθμό 3,89 στα 4,00.
Αλλά το πρόβλημα της δουλειάς συνεχίζει να με ακολουθεί. ΄Εχω τις γνώσεις, έχω την
όρεξη, αλλά πρέπει να με προσλάβουν για μπορέσω να τις αξιοποιήσω, διότι λόγω του
αυτισμού μου μού είναι δύσκολο να κάνω άνετα μια τέτοια βασική συνομιλία, αν δεν την
έχω δουλέψει πρώτα στο μυαλό μου, αν δεν ξέρω τι θα με ρωτήσουν, αν δεν ξέρω πόσα
άτομα θα είναι παρόντα και άλλα πολλά που μού δημιουργούν άγχος και υπερφορτισμό,
όταν είναι απρόοπτα.

Πώς θα ήθελες να κλείσουμε αυτήν τη συνέντευξη;

Θα ήθελα να πω στους γονείς όλων των παιδιών με αυτισμό, να μην βλέπουν τα παιδιά
τους σαν ανάπηρα και να τα λυπούνται. Αντί γι' αυτό, να τους δώσουν γνώσεις και
γλώσσες και ό,τι άλλα εφόδια μπορούν, έστω και αν τα ζορίσουν λιγάκι, διότι με το ζόρι
και την δυσκολία βγαίνουν στην επιφάνεια οι ικανότητες κάθε ανθρώπου. Η κοινωνία
δεν χαρίζει κάστανα που λένε, και θα πρέπει να επιβιώσουν μέσα σε αυτήν ως ενήλικες.
Με πολλή αγάπη και κάποια πειθαρχία από μέρους των γονέων τους , θα μπορέσουν
αυτά τα παιδιά να μάθουν να αγωνίζονται και να μην το βάζουν κάτω, διότι αλλιώς δεν
θα μπορέσουν να επιζήσουν.
Επιστροφή
Επιστροφή


ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΕΛΛΗΝΩΝ ΕΝΗΛΙΚΩΝ ΑΥΤΙΣΤΙΚΩΝ ASPERGER ΚΑΙ ΥΛΑ
Email
info@aspergerhellas.org
ΕΛΛΗΝΕΣ ΕΝΗΛΙΚΕΣ
ΥΤΙΣΤΙΚΟΙ
Α
SPERGER καιΥΛΑ