Γονείς Ρωτάνε τους Ενήλικες Αυτιστικούς:
Τι να κάνω να βοηθήσω το παιδί μου;

Ερωτήσεις από γόνεις παιδιών με Αυτισμό, Asperger και ΥΛΑ:

Ο γιός μου είναι τώρα 7 ετών και έχει διαγνωσθεί στα 3 του με Διάχυτη
Αναπτυξιακή Διαταραχή. Πρωτομίλησε στα 4 λέγοντας σαν πρώτη λέξη
DAEWOO! Του άρεσαν τα σήματα των αυτοκινήτων και του φτιάξαμε ένα
βιβλίο με αυτά, ενώ παράλληλα του τα δείχναμε και του τα  λέγαμε, ώσπου
μια μέρα έδειξε και είπε DAEWOO.

Το αυτιστικό μυαλό σκέπτεται με εικόνες και όχι με λέξεις/ομιλία/λόγο. Έτσι όταν μια
εικόνα (ένα σήμα αυτοκινήτου) συνδέεται με μια λέξη (όνομα μάρκας) δημιουργεί για
το αυτιστικό μυαλό μια πολύ ευχάριστη ένωση διότι η λέξη έχει μια δική της
ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΗ εικόνα (κάθε μάρκα έχει δικό της όνομα και σήμα και ποτέ δε μπορεί
να γίνει μετατροπή, δηλαδή το σήμα του ενός να πάρει το όνομα του άλλου, κάτι που
όλοι γνωρίζουμε και σε μια άλλη 'γλώσσα' που είναι τα μαθηματικά.

Το 1 λέγεται ΕΝΑ και το 2 λέγεται ΔΥΟ και ποτέ το 2 δε θα πάρει (τυχαία ή αλλιώς)το
όνομα ΕΝΑ. Το αυτιστικό μυαλό σκέπτεται και λειτουργεί με τέτοιους ΑΠΟΛΥΤΟΥΣ
όρους, και γι' αυτό δεν τα πάει καλά με την ομιλία, το λόγο και τις λέξεις.

Να σου δώσω ένα παράδειγμα:
  • λόγος = αιτία και
  • λόγος = ομιλία
είναι για το αυτιστικό μυαλό σαν 1 = ΔΥΟ και 1 = ΠΕΝΤΕ και αυτό είναι πάρα μα πάρα
πολύ ασαφές!!!

Γι’ αυτό δεν τα πάμε καλά με το λόγο και την ομιλία. Διότι δεν ακολουθεί την ίδια
ΛΟΓΙΚΗ σκέψη με τα μαθηματικά! Τα μαθηματικά, όπως είχαν πει και οι αρχαίοι
έλληνες είναι η βάση του σύμπαντος της φύσης, των φυσικών νόμων, και σήμερα και
της τεχνολογίας, των υπολογιστών. Το αυτιστικό μυαλό λόγω της ικανότητας του να
λειτουργεί με την ίδια μαθηματική σκέψη είναι σα να 'μιλάει' τη γλώσσα της φύσης, τη
γλώσσα των μαθηματικών, τη γλώσσα των υπολογιστών ενστικτωδώς!

Είμαι προβληματισμένη με το μικρό μου γιατί διαβάζοντας όλα αυτά που
έχετε γράψει στην ιστοσελίδα σας δεν είμαι πια σίγουρη για τον τρόπο που
τον βοηθάω.

Το ότι προβληματίζεσαι, το ότι έρευνας, το ότι ενδιαφέρεσαι να μάθεις σημαίνει ότι
βαδίζεις στο σωστό δρόμο. Μη νομίζεις ότι επειδή δε φέρεται σαν τα αλλά παιδιά, κάνεις
κάτι λάθος. Καταρχάς, αυτό που μπορείς να κάνεις είναι να ηρεμήσεις!

Άμα ηρεμήσεις κάτι που έχεις θα περάσει στην ενεργό δράση και θα σε βοηθήσει: η
διαίσθηση σου! Μέσα σου είναι μια φωνή στο πίσω μέρος του κεφαλιού σου, που καμιά
φορά σου λέει κάτι σαν το ένστικτο σου να σου μιλάει. Αυτό είναι η φωνή της
διαίσθησής σου.

Είσαι μαμά αυτιστικού παιδιού, άρα σου λέω ότι έχεις και εσύ αυτισμό, αλλά σαν
ενήλικας και σαν γυναίκα ο αυτισμός σου δε 'φαίνεται' όπως αυτός του γιού σου, αλλά
σαν αυτιστική έχεις κάτι που μπορεί να σου παρέχει τεράστια βοήθεια: την αλάνθαστη
φωνή της διαίσθησης σου. Όσες φορές την έχεις εμπιστευτεί και ακούσει, σου έχει δώσει
πάντα τη σωστή συμβουλή, σε έχει φέρει στο σωστό δρόμο, και στους σωστούς
ανθρώπους που είχες ανάγκη εκείνη τη στιγμή. Όσο πιο πολύ την εξασκήσεις
ακολουθώντας την, τόσο πιο καλά θα σε βοηθά σε κάθε στιγμή.

Ο φόβος και η αμφιβολία είναι οι εχθροί της. Άμα δε δειλιάσεις λόγω του φόβου (μην
κάνεις κάτι λάθος είναι ο πιο μεγάλος σου φόβος) και ακολουθήσεις τη διαίσθηση σου,
δε θα κάνεις λάθος.

Να σου μιλήσω λίγο για τον χαρακτήρα του γυιού μου . Είναι ένα πολύ
χαρούμενο παιδάκι, κι έτσι ήταν πάντα. Πιο μικρός γύρναγε γύρω γύρω κι
έψαχνε πάντα να εξερευνά, του άρεσε να έρχεται σε επαφή με τους
ανθρώπους, να γνωρίζει καινούργια μέρη και  καινούργια πράγματα
.

Όλα αυτά τα έκανε διότι το μυαλό του είχε ανάγκη, και ακόμη έχει, να μάθει και κυρίως
να μάθει πως δουλεύει ο κόσμος, η κοινωνία, το σύμπαν ολόκληρο!

Εξερευνώντας μαθαίνουμε, όπως και μέσα από την επαφή μας με άλλους ανθρώπους
μαθαίνουμε, αλλά αυτή η επαφή είναι η πιο δύσκολη διότι μετά από μια ορισμένη
ηλικία. Η επαφή αυτή εξαρτάται από την επικοινωνία και η επικοινωνία από την ομιλία,
και η ομιλία από τις λέξεις... και εκεί ΚΟΛΛΑΕΙ το σίδερο και προκύπτει το γνωστό
πρόβλημα επικοινωνιας που έχει συνδεθεί με τον αυτισμό!!!

Έχει εκπληκτικές ικανότητες  σε ότι αφορά τους υπολογιστές, έμαθε μόνος
του να διαβάζει, ελληνικά και αγγλικά (συλλαβίζοντας όχι απλά
φωτογραφίζοντας), ήξερε να μετράει στα 4.

Όλα αυτά που αναφέρεις δε με εκπλήσσουν καθόλου! Είχα μάθει να μιλάω και να
διαβάζω Αγγλικά πριν καν πάω δημοτικό. Και μιλούσα ήδη Ελληνικά στο σπίτι με τους
γονείς και τη γιαγιά μου.

Παρόλα αυτά δεν του αρέσει να ζωγραφίζει και περιμένει πάντα να του πεις
εσύ τι να ζωγραφίσει. Η αλήθεια είναι πάντα καταφέρνει να με εκπλήσσει
γιατί εμένα δε μου είχε δείξει ποτέ ότι μπορεί να ζωγραφίσει. Μου έδειξαν  
λοιπόν στον παιδικό σταθμό   πριν από δύο χρόνια ζωγραφική του με την
οικογένειά του και δεν το πίστευα. Φέτος η δασκάλα του  στο νηπιαγωγείο
μου έδειξε ζωγραφιά του με δέντρο, σπίτι, ουρανό, κλπ. ενώ στο σπίτι ποτέ δε
δέχτηκε να κάνει.

Προχθές έκανε κάτι που δεν καταλάβαινα τι είναι, τον ρώτησα λοιπόν αν
ήταν διαστημόπλοιο. Δε μου απάντησε και σε μισό λεπτό με δύο μολυβιές μου
έκανε ένα τέλειο διαστημόπλοιο. Σού γράφω αυτές τις λεπτομέρειες γιατί
ίσως εσύ μπορείς να καταλάβεις κάτι περισσότερο από εμένα.

Επειδή σκεφτόμαστε με εικόνες μας είναι πολύ εύκολο να 'γράψουμε’ μια εικόνα από
μια λέξη! Η γραφή με εικόνες δεν είναι κάτι καινούργιο, όλοι οι ανθρώπινοι πρόγονοί
μας έγραφαν με εικόνες - μέσα σε σπήλαια, πάνω σε πέτρες και αργότερα πάνω σε
πλάκες από πηλό.

Ο λόγος που ο Αιγυπτιακός πολιτισμός είναι τόσο ενδιαφέρων είναι επειδή για πρώτη
φορά οι Αιγύπτιοι έκαναν τη σύνδεση μεταξύ εικόνας και λέξης, χρησιμοποιώντας
εικόνες για να φτιάξουν λέξεις και λέξεις (ή μάλλον τον ήχο από μια λέξη)για να
φτιάξουν εικόνες. Ένωσαν δηλαδή την εικόνα που ήταν κάτι χειροπιαστό και
τετελεσμένο (1 = ΕΝΑ, 2 = ΔΥΟ) με κάτι που ήταν αόριστο (λόγος = ομιλία, λόγος =
αιτία) μια και μπορούσε να αλλάξει έννοια και ορολογία...

Το αυτιστικό μυαλό σκέπτεται σαν το μυαλό ας πούμε των Αιγυπτίων, χρειαζόμαστε
δηλαδή την εικόνα ώστε να χτίσουμε τη λέξη, το λόγο, την ομιλία. Και άλλοι λαοί
χρησιμοποιούν αυτή τη μέθοδο, σκέψου εμάς τους Έλληνες που κάνουμε πολλές
χειρονομίες όταν μιλάμε, και φαντάσου τους Ινδιάνους της Αμερικής (Native
Americans) που χρησιμοποιούσαν νοηματική γλώσσα παράλληλα με τον προφορικό
λόγο, μιλούσαν δηλαδή συγχρόνως με λόγια αλλά και με νοήματα (εικόνες).

Η σημερινή κοινωνία μας, για να καλύψει τις ανάγκες ευχαρίστησης, ομορφιάς, υψηλής
κοινωνικής υπόστασης, έχει χάσει όλα εκείνα τα χαρακτηριστικά της που είναι
αναγκαία. Αυτό που συνέβη μοιάζει με αυτό που συνέβη στη σύσταση του ψωμιού.  

Από το λευκό ψωμί αφαιρέθηκαν αναγκαία συστατικά, για να γίνει πιο υψηλής
ποιότητας, μια ποιότητα που σήμερα ξέρουμε τι καταστροφική είναι για την υγεία μας,
μια και δεν παρέχει τις ίνες που χρειάζεται ο οργανισμός μας για να ζει υγιεινά! Έτσι
φαντάσου ότι η σημερινή κοινωνία έχει αφαιρέσει αυτά τα 'καλά και υγιεινά συστατικά'
από την κοινωνική μας επαφή, και έχει καταστρέψει την κοινωνική μας υγεία όπως το
άσπρο ψωμί που καταστρέφει τη σωματική μας υγεία.

Η ίδια η κοινωνία έχει αφαιρέσει από μέσα της όλα τα συστατικά που χρειάζεται ο
άνθρωπος ωστε να επικοινωνησει με τον τρόπο που ειναι πιό ‘φυσικός και σωστός’ και η
'αρρώστια' που έχει προκληθεί από αυτή την αφαίρεση, είναι ο αυτισμός.

Διότι το αυτιστικό μυαλό χρειάζεται τις χειρονομίες, τις εικόνες, το 'μαύρο ψωμί' που
είναι ανάμεικτο. Δεν αρκεί το άσπρο ψωμί που είναι σα τον λόγο/την ομιλία όπως την
έχουμε τροποποιήσει ώστε να φαινόμαστε πιο υψηλής ποιότητας. Γι’ αυτό το μόνο
αποτέλεσμα της αλλαγής αυτής της κοινωνίας είναι να μας στερήσει (το ανθρώπινο
μυαλό) από κάτι αναγκαίο, όπως το άσπρο ψωμί στερεί από το ανθρώπινο σώμα κάτι
αναγκαίο.

Κατά τ' άλλα είναι ένα παιδί που μοιάζει πολύ στο χαρακτήρα μ' εμένα. Δεν
έχει πολύ αυτοπεποίθηση, θέλει ενθάρρυνση, έχει πολύ θέληση, θέλει να 'χει
τον έλεγχο σε όλα, πολλές  φορές σαν εμμονή, πολλές φορές με λιγότερη
ένταση.

Αυτό που φαίνεται σαν ενθάρρυνση δεν είναι ενθάρρυνση, είναι μάθηση. Θέλει να του
μάθεις κάθε βήμα, κάθε κατάσταση μέχρι που να τις αποστηθίσει όλες τις καταστάσεις
και να μπορεί να τις 'δουλέψει' μόνος του.

Θέλει να έχει τον έλεγχο σε όλα, διότι νιώθει ότι δεν τα ξέρει όλα (το γνωστό και
περίφημο "ένα ξέρω ότι τίποτα δεν ξέρω") και έχοντας τον απόλυτο έλεγχο σε κάθε
κατάσταση σε κάθε στιγμή έχει τη σιγουριά ότι όλα θα είναι μέσα στα πλαίσια που
γνωρίζει, που έχει ήδη αποστηθίσει, που του είναι ήδη γνωστά και οικία. Όσο πιο πολλά
μαθαίνει τόσο πιο πολύ θα διευρύνει τον κύκλο 'σιγουριάς' και αυτοπεποίθησης, και
τόσο λιγότερο θα φοβάται να μη χάσει τον έλεγχο.

Στη συνάντηση που έγινε την Κυριακή 11 Μαΐου, έκανα μια άσκηση με τις μητέρες, ώστε
να έχουν την εμπειρία του πως νιώθει το παιδί τους και τι το κάνει να έχει την ανάγκη να
έχει έλεγχο σε όλα γύρω του, και να μπορούν να το βοηθήσουν ώστε να νιώθει σιγουριά
και όταν ΔΕΝ έχει τον (αποκλειστικό) έλεγχο!!!

Αυτή την στιγμή πηγαίνει στο νηπιαγωγείο για δεύτερη χρονιά με δική του
δασκάλα και η εικόνα που μου δίνει είναι ενός γενικά ήσυχου παιδιού, όχι
επιθετικού, που δεν παίρνει πρωτοβουλία να κάνει παρέα με άλλα παιδιά.

Όχι, δε θα πάρει την πρωτοβουλία αλλά θα περιμένει να προσκληθεί, να έρθει κάποιος
να το πάει, να το συνοδεύσει, να το συστήσει, να του πει ποιά είναι τα αλλά παιδιά, τι
παίζουν, πως το παίζουν, τι ρολό πρέπει το ίδιο να παίξει, τι ακριβώς πρέπει δηλαδή να
κάνει ώστε να συμμετάσχει στην παρέα.

Όλα αυτά είναι ΑΠΟΛΥΤΩΣ αναγκαία άμα το παιδί σου είναι να ενταχθεί σε μια ομάδα,
θέλει μια συνεχή παρακολούθηση και βοήθεια, σα να έχει κάποιον που να του εξηγεί:

- Τώρα θα πάμε να παίξουμε με τα άλλα παιδιά,
- Στα δεξιά σου είναι ο Γιάννης, αριστερά ο Νίκος, απέναντι σου είναι η Ελευθερία
- Εσύ θα πρέπει να κάτσεις εδώ και θα παίξετε ένα παιγνίδι
- ο Νίκος θα δώσει αυτή την μπάλα στην Ελευθερία και η Ελευθερία θα τη δώσει στο
Γιάννη, και αυτός σε εσένα. Εσύ τότε θα πρέπει να ξαναδώσεις την μπάλα στον Νίκο
ώστε η μπάλα να πάει ξανά γύρω-γύρω. Αν μπορεί ο δάσκαλος να του σχεδιάσει σε μιά
σελίδα χαρτί αυτή τη 'εικόνα' ακόμη καλλίτερα!

Νίκος ---> Ελευθερία ---> Γιάννης --->
Εσύ ---> Νίκος ---> Ελευθερία ---> Γιάννης

- Θυμάσαι τι θα κάνεις όταν ο Γιάννης σου δώσει την μπάλα; Πες μου.

Όχι μόνο είναι αναγκαίο να πει κανείς σε ένα αυτιστικό παιδί τι πρέπει να κάνει για να
ενταχθεί σε μιά ομάδα αλλά και ΓΙΑΤΙ!.

ΓΙΑΤΙ πρέπει να περιμένει το αυτιστικό παιδί να του δώσει ο Γιάννης τη μπάλα ώστε να
την δώσει στο Νίκο που θα τη δώσει στην Ελευθερία, αντί να δώσει ο Γιάννης την μπάλα
κατευθείαν στην Ελευθερία; Ή αφού του δώσει τη μπάλα ο Γιάννης, γιατι να μην τη
δώσει τη μπάλα το ίδιο το αυτιστικό παιδί στην Ελευθερια αντί να τη δώσει πρώτα στο
Νικο;

Διότι σύμφωνα με τη λογική αυτιστική σκέψη, αν το ζητούμενο ειναι να φτάσει η μπάλα
στην Ελευθερία, γιατί πρέπει να περάσει πρώτα από τον Γιάννη, το ίδιο το παιδί, και τον
Νίκο για να φτασει στην Ελευθερια;

Το αυτιστικό μυαλό σκέφτεται με
ζητούμενο και αποτέλεσμα. Άμα το ζητούμενο είναι
να πάει η μπάλα στην Ελευθερία, για το αυτιστικό μυαλό είναι απλώς χάσημο χρόνου να
πρέπει να περάσει η μπάλα απο τρεία άτομα μέχρι να φτάσει στον προορισμό της!

Άμα όμως του εξηγηθεί ότι το
ζητούμενο ΔΕΝ είναι πού θα φτάσει η μπάλα, αλλά από
ποιόν περνάει, και ποιός την δίνει σε ποιόν, και το
αποτέλεσμα είναι μιά συνεργασία,
μιά ομαδική ευχάριστη απασχόληση. Άν καταλάβει το αυτιστικό παιδί ποιό είναι το
ζητούμενο και τι αποτέλεσμα θα έχει, θα είναι πολύ πιό πρόθυμο να συνεργαστεί.

Πολλές φορές δεν ξέρει τι να κάνει για να το καταφέρει μια και ο λόγος του
είναι ιδιόμορφος και στερεοτυπικός και δε μπορεί να ακολουθήσει τους
κανόνες των παιχνιδιών (εκτός ορισμένων όπως κυνηγητό, κρυφτό στα οποία
συμμετέχει ενεργά).

Άμα δε του δοθεί η όλη εικόνα και κατάσταση σε τέτοια λεπτομερή αφήγηση το παιδί με
αυτισμό δεν ξέρει τι ακριβώς γίνεται και τι πρέπει να κάνει το ίδιο και πως να
συνεισφέρει στην ομάδα.

Θέλει να είναι μέρος της ομάδας αλλά άμα η ομάδα όμως είναι σα να μιλάει μια άγνωστη
για το αυτιστικό παιδί γλώσσα και έχει τελετουργικά όπως αυτά των Πυγμαίων που
κανείς δεν τα ξέρει παρά μόνο οι ίδιοι οι Πυγμαίοι... πώς θα τολμήσει το παιδί να μπεις
στον κύκλο τους και να χορέψεις μαζί με τους Πυγμαίους;;;;

Ο τρόπος που προσπαθεί να επικοινωνήσει με τα παιδιά δε μου δίνει την εντύπωση  ενός
παιδιού που υποφέρει και προσπαθεί να ενταχθεί.

Αυτό είναι μέρος του αυτισμού, δεν μπορούμε να κάνουμε αυτό που αισθανόμαστε
ορατό στην έκφραση του προσώπου μας, διότι δεν αισθανόμαστε κάτι ενστικτωδώς,
αλλά το αισθανόμαστε μέσα από μια νοητική επεξεργασία και η έκφραση του προσώπου
και η κίνηση του σώματος μας δεν αντανακλά αυτή τη νοητική επεξεργασία των
αισθημάτων μας.

Αν είναι έτσι προτιμώ να είναι μόνος του.

Έχει μεν ανάγκη απομόνωσης, έχει δηλαδή ανάγκη να είναι μόνος του ώστε να
'δουλέψει' όπως η αγελάδα αναμασά το χόρτο τις εμπειρίες, τη μάθηση που ρούφηξε το
μυαλό του κάθε στιγμή και κάθε λεπτό της ημέρας, αλλά έχει και ΠΟΛΥ μα ΠΟΛΥ
ανάγκη να είναι σε επαφή με άλλους, αλλά μας είναι ΤΟΣΟ δύσκολο να κατανοήσουμε
τους κοινωνικούς ρόλους του κοινωνικού παιχνιδιού που μοιάζει σαν εσύ να πρέπει να
πας να ζήσεις με τους Μασσάι και να κανείς ό,τι κάνουν χωρίς κανείς να σου το μάθει
από πριν, χωρίς κανείς να σου εξηγήσει, τι και πως... θα το τολμούσες;;;

Γι’ αυτό ένα παιδί με αυτισμό χρειάζεται μάθηση σε κοινωνικό επίπεδο (social stories), τι
πρέπει πότε, γιατί, γιατί όχι, σε κάθε στιγμή σε κάθε βήμα πάλι και πάλι μέχρι να μάθει
όλες τις πτυχές όλες τις χροιές, όλες τις πιθανές καταστάσεις που τυχών θα συμβούν.

Και αυτό διότι το αυτιστικό μυαλό, δουλεύει όπως ένας υπολογιστής και έχει κάνει
πολλές μαθηματικές εξισώσεις και ξέρει από ένστικτο πόσες διαφορετικές πιθανότητες
υπάρχουν να συμβεί το ίδιο ξανά και η πιθανότητα αυτή είναι μηδαμινή, και γι’ αυτό
φερόμαστε με δειλία διότι κάθε στιγμή είναι ένας άπειρος αριθμός πιθανοτήτων, και
τίποτα που έχουμε ήδη μάθει δε φτάνει να τον μετρήσει!

Ένα ξέρουμε κάθε στιγμή της ζωής μας, ότι ΤΙΠΟΤΑ δεν ξέρουμε!!!

Αλλά έχω προβληματιστεί από αυτά που μας περιγράφεις. Ένα άλλο
πρόβλημα που αντιμετωπίζει ο μικρούλης μου είναι  με την τουαλέτα. Την
μεγάλη τουαλέτα. Του εχουν δημιουργηθεί φοβίες γιατί δυστυχώς δεν
μπορούμε να τον αφήνουμε να μη πηγαίνει και αναγκαζόμαστε να
επεμβαίνουμε με κλύσματα  που του δημιουργούν μεγάλο πρόβλημα.
Κάποιος ψυχολόγος μου είπε ότι μπορεί να μην αντιλαμβάνεται τι ακριβώς
συμβαίνει με το σώμα του και γιατί πρέπει να αφήνει κάτι από τον εαυτό του
στην τουαλέτα. Η αλήθεια  είναι ότι τον τελευταίο μήνα με ρωτάει συνεχώς
που πηγαίνει το φαγητό του. Και θέλει να του δείχνω την πορεία του φαγητού
από το στόμα στο στομάχι και μετά στην κοιλιά. Μήπως μπορείς να μου πεις
πως μπορώ να τον βοηθήσω?

Για να σε βοηθήσω, σου στέλνω μαζί με το email ένα συνημμένο αρχείο άνοιξέ το και
δείξε του την εικόνα και πες του πως πάει το φαγητό από το στόμα μέχρι που να βγει
από την άλλη μεριά... αφού ρωτάει είναι έτοιμος να μάθει. Μην εκπλαγείς που μερικές
από τις φωτογραφίες είναι από ιατρικά βιβλία. Το μυαλό του θέλει να μάθει και οι
εικόνες αυτές είναι αυτό που αναζητά.

Η πρώτη σελίδα είναι σαν εισαγωγή, με ένα αγοράκι να κρατά ένα μοντέλο, μετά μια
φωτογραφία που δείχνει όλα τα όργανα (ναι μη φοβηθείς να του τη δείξεις επειδή είναι
μικρός) και από κάτω πως το αγόρι ζωγράφισε από που μπαίνει το φαγητό (στόμα) και
από που περνάει. Άμα θες πες του να κάνει και αυτός μια τέτοια ζωγραφιά.

Στην επόμενη σελίδα είναι μια εικόνα που δείχνει ότι όχι μόνο οι άνδρες, αλλά και οι
γυναίκες και τα μωράκια έχουν το ίδιο πεπτικό σύστημα και από κάτω εικόνες που
δείχνουν ότι και τα ζώα έχουν πεπτικό σύστημα και η απόδειξη είναι η εικόνα του
αλόγου και της αγελάδας.

Μη φοβηθείς να του δείξεις τις εικόνες αυτές!  Το μυαλό του έχει ανάγκη αυτών των
πληροφοριών και εικόνων.  Δώσε του τις σελίδες για να μπορεί να τις κοιτάξει ξανά και
ξανά μέχρι να τις 'μάθει' και να εξοικειωθεί με αυτά που βλέπει. Κάθε εικόνα πρέπει να
του την εξηγήσεις πολύ αναλυτικά.

Με το δάκτυλό σου ξεκίνα από το στόμα που τρώει το μήλο, και πήγαινε στο στομάχι.
Πες του ότι εκεί γίνεται μια αλλαγή και το φαγητό αλλάζει, διότι γίνεται κάτι σαν το
πλύσιμο των ρούχων μέσα σε ένα πλυντήριο, που τα γυρνάει και τα ανακατεύει και τα
αλέθει σαν ένα μπλέντερ (άμα έχεις μπλέντερ στο σπίτι βάλε κάτι τροφές μέσα και κάνε
τις πολτό).  Μετά έτσι που είναι τώρα το φαγητό μαλακό πάει στο μεγάλο έντερο που
εκεί ρουφά όλο τον χυμό σαν να στύβει και να το σουρώνει (βάλε το μίγμα σε ένα
σουρωτήρι μέχρι να μείνει στεγνό)και από εκεί πάει (ακολούθα γύρω τους
στροβιλισμούς από το λεπτό έντερο) μέχρι που βγαίνει από κάτω σαν κακά... διοτι αυτά
δεν τα χρειάζεται πια και πρέπει να τα βγάλει ώστε να κάνει χώρο να μπει μέσα
καινούργιο φαγητό!

Σ' ευχαριστώ πολύ. Είδε τις φωτογραφίες με πολύ ενδιαφέρον! Και μου
ζήτησε να τις δεί πολλές φορές. Τώρα πήγε και στην τουαλέτα του και
μελετάει πώς βγαίνουν τα τσίσα του!... Θα διαβάσω το mail σου πολλές
φορές και ελπίζω να τα πούμε και από κοντά. Και πάλι σ' ευχαριστώ.

Και κάτι ακόμα. Έχει μια εμμονή με τους ορόφους και σε  ποιόν όροφο μένει
ο καθένας. Ρωτάει όλα τα παιδιά όποτε και να τα δει σε ποιό όροφο μένουν.
Ακόμα κι εμένα με ρωτάει σε ποιόν όροφο μένουμε πράγμα που εννοείται το
ξέρει εδώ και πολλά χρόνια. Και αφού του λέω " Μα Γιώργο μου το ξέρεις ότι
μένουμε στον 5ο" εκείνος μου λέει " ο Γιώργος μένει στον 3ο". Και εκείνη την
στιγμή φαίνεται αγχωμένος  και μυξοκλαίει.

Οι όροφοι είναι σαν ένα ερωτηματικό που έχει το μυαλό του σχετικά με την κοινωνική
ιεραρχία. Διότι οπτικά μοιάζει σαν αυτός που μένει στον πιο ψηλό όροφο να είναι και
κοινωνικά πιο πάνω από όλους τους άλλους (ύψος = κοινωνική υπεροχή).

Άμα λοιπόν ο ίδιος δε νιώθει σαν κοινωνικά να υπερέχει (διότι η υπεροχή έχει και
ευθύνες αλλά και προνόμια και το αυτιστικό μυαλό τα καταλαβαίνει αυτά ενστικτωδώς)
τότε το να είναι στον 5ο δεν του πάει και νιώθει ότι ο ίδιος ταιριάζει πιο πολύ στον 3ο.

Το πως θα του εξηγήσεις γιατί μένετε σε 5ο και όχι σε 3ο το αφήνω σε εσένα αλλά πρέπει
να κατανοήσει το δεδομένο της τύχης ότι δηλαδή ο όροφος δεν είναι παράγωγο κάποιας
άλλης κατάστασης αλλά κάτι που έτυχε ή διαλέχτηκε όπως το τι μάρκα αυτοκίνητο έχει
κάποιος ή σε τι χώρα γεννήθηκε...

Αν έχεις καμιά ιδέα που μπορεί να μου φανεί χρήσιμη για να καταλάβω πώς
λειτουργεί το μυαλό του θα ήθελα πάρα πολύ να μου την πεις.  Είναι ένα
εξαιρετικό ιδιαίτερο παιδί για το οποίο είμαι πολύ υπερήφανη που είναι γιός
μου αλλά φοβάμαι μήπως αντί να τον βοηθάω,  τον αγχώνω. Κι αυτό δε θα το
ήθελα ποτέ.

Έχεις ένα θησαυρό στα χεριά σου. Και χαίρομαι που θες να κανείς ό,τι μπορείς για να
τον αξιοποιήσεις!!!
Επιστροφή
SPERGER καιΥΛΑ
ΕΛΛΗΝΕΣ ΕΝΗΛΙΚΕΣ
ΥΤΙΣΤΙΚΟΙ
Α
SPERGER καιΥΛΑ
ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΕΛΛΗΝΩΝ ΕΝΗΛΙΚΩΝ ΑΥΤΙΣΤΙΚΩΝ ASPERGER ΚΑΙ ΥΛΑ
Email
info@aspergerhellas.org