Προβλήματα Συμπόνιας, Κατανόησης και
Συναισθηματικής Ταύτισης

Η κόρη μου είναι τώρα γύρω στα 14 και είναι ήδη εμφανές, ότι το μεγαλύτερό της
πρόβλημα, στην επαφή της με άλλους μη Αυτιστικούς, είναι η δυσκολία της να δείξει
κατανόηση/ συμπόνια στα προβλήματα των άλλων. Πολλές φορές δείχνει πως
ενδιαφέρεται για τα προβλήματα των άλλων γύρω της, αλλά δε μπορεί να δείξει αυτό το  
ενδιαφέρον για μεγάλο χρονικό διάστημα, διότι την κουράζει πνευματικά και άμα νιώθει
και ένταση ή άγχος, τότε πια δε μπορεί καθόλου να ταυτιστεί, να καταλάβει την πλευρά
των άλλων ή να κατανοήσει τα προβλήματά τους.

Δεν μπορεί, παραδείγματος χάριν να χειριστεί τα συναισθήματά της όταν τα άλλα παιδιά
στην τάξη εκφράζουν τις αντιρρήσεις τους για κάτι που είπε η δασκάλα και σπαταλάνε
έτσι το χρόνο του μαθήματος και της δασκάλας με τα προβλήματά τους. Της είναι
δύσκολο, αν όχι σχεδόν αδύνατο, να δείξει πραγματική συμπάθεια προς αυτά τα παιδιά
και από το άγχος που της δημιουργείται από τη σπατάλη του χρόνου, τελικά προσπαθεί
να λύσει το πρόβλημα λέγοντας κάτι που οι άλλοι το θεωρούν είτε βλακώδες από μέρους
της, είτε εντελώς αγενές.

Εκείνη τότε θυμώνει, αλλά μετά στο σπίτι μετανιώνει που έδειξε τόσο θυμό και νιώθει
πολύ άσχημα, διότι νιώθει σα να φταίει η ίδια που οι άλλοι θεωρούν αυτά που λέει αγενή
και βλακώδη και βλέπει τον εαυτό της σαν ένα κακό τέρας κι αυτό της φέρνει
κατάθλιψη. Έχει κανείς εδώ ίδιες εμπειρίες με τέτοιου είδους καταστάσεις;
Απάντηση: Σα να βλέπω τον εαυτό μου!

Αυτό που περιγραφείς το βλέπω και στον εαυτό μου πολλές φορές. Δυστυχώς,
συναισθηματικά είμαι ακόμη εκεί που είναι και η κόρη σου. Η υπομονή μου και το κατά
πόσο μπορώ να υποφέρω τους άλλους, δεν είναι μακράς διαρκείας και πολλές φορές
νιώθω σαν οι άλλοι να μου χαραμίζουν το χρόνο μου με τα προβλήματά τους.

Ευτυχώς έχω ένα προνόμιο που δεν έχει η κόρη σου. Οι προσωπικές μου εμπειρίες και οι
αγώνες που έχω κάνει στη ζωή μου με βοηθούν να μπορώ να θυμηθώ πως ένιωθα σε
καταστάσεις άγχους και εκνευρισμού και να λέω στον εαυτό μου ότι και οι άλλοι κάπως
έτσι πρέπει να νιώθουν εκείνη τη στιγμή και έχουν ανάγκη από κάποια συμπόνια.

Προσωρινά, έχω ένα άλλο μεγάλο πρόβλημα, διότι νιώθω ότι πρέπει να δείξω τη
συμπάθεια μου και τότε δείχνω μια υπερβολική συμπάθεια, σαν τα προβλήματα όλων να
είναι και δικά μου προβλήματα και ότι εγώ είμαι η υπεύθυνη και πρέπει να κάνω κάτι
για να τους βοηθήσω, κυρίως όταν νιώθω σα να βλέπω τη λύση μπροστά μου, μια λύση
που κατά τη γνώμη μου μπορεί να διορθώσει, να εξαφανίσει κυριολεκτικά όλα τους τα
προβλήματα.

Κάνω συνεχή προσπάθεια, κυρίως για τον εαυτό μου και τα παιδιά μου, και τους
μαθητές μου εκεί που διδάσκω, να εξασκώ τη σκέψη μου: ‘Λοιπόν, γιατί νομίζεις πως
αυτός ο άνθρωπος κάνει αυτό που κάνει, κάτι το οποίο εμένα μου φαίνεται εντελώς
ανόητο, και προσπαθώ να καταλάβω πως από τη δική του οπτική γωνία, αυτό που κάνει
μπορεί έχει νόημα, μπορεί να μην είναι τόσο ανόητο όσο μου φαίνεται εμένα.’

Ναι, το πιστεύω πραγματικά, ότι οι περισσότεροι άνθρωποι, στην πλειοψηφία των
περιπτώσεων, πιστεύουν ότι αυτό που κάνουν είναι ‘καλό’ και ‘σωστό’ και επίσης ακόμη
κι όταν εγώ νομίζω ότι κάνουν κάτι εντελώς παράλογο, με βοηθά να υπενθυμίζω στον
εαυτό μου ότι κάνουν αυτό που για τους ίδιους, εκείνη τη δεδομένη στιγμή, φαίνεται ως
η καλύτερη λύση, έστω κι αν εμένα να μη μου φαίνεται έτσι.

Φυσικά, δεν παύω να αναρωτιέμαι ΠΩΣ στο καλό είναι δυνατόν να τους φαίνεται μια
τέτοια ανόητη ιδέα ως η καλύτερη λύση, αλλά αυτό είναι ένα άλλο θέμα...

Και φυσικά υπάρχουν ορισμένα πράγματα, που με φέρνουν στο απροχώρητο και τότε
δεν έχω ΚΑΘΟΛΟΥ μα καθόλου υπομονή με κανένα. Ελπίζω αυτά να σε βοηθήσουν να
κατανοήσεις τη συμπεριφορά της κόρης σου.
Επιστροφή
ΕΛΛΗΝΕΣ ΕΝΗΛΙΚΕΣ
SPERGER καιΥΛΑ
Α
ΥΤΙΣΤΙΚΟΙ

ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΕΛΛΗΝΩΝ ΕΝΗΛΙΚΩΝ ΑΥΤΙΣΤΙΚΩΝ ASPERGER ΚΑΙ ΥΛΑ
Email
info@aspergerhellas.org